De Wolschuur in Moordrecht

Gisterochtend kreeg ik een ingeving. Bij de vraag ‘waar zal ik vandaag eens gaan fietsen?’  besloot ik het al langer voorgenomen plan uit te gaan voeren om de Rottemeren en omgeving weer eens te verkennen. Een ritje van Rotterdam Alexander, via Rotte, Nieuwerkerk, Moordrecht naar Gouda leek me wel mooi. Ik zou weliswaar langer in de trein zitten dan dat ik aan het fietsen was, maar ik hunkerde naar de plekken waar ik vroeger fietste.

Ik begon bij NS station Alexander. Via de Terbregseweg naar de Rotte. Langs de Rotte leek het of ik er nooit ben weggeweest. Nou ja, een nieuw bouwseltje hier of daar. En de bescheiden keet die Café de Roerdomp ooit was, is nu een megagrote horecatent. Met terras waar ik ook nu nog wel een paar uur door zou kunnen brengen. Bij de Roerdomp rechtsaf naar Zevenhuizen en dan afzakken naar Nieuwerkerk. In Nieuwerkerk de dijk op – althans làngs de dijk – want erop mag je niet meer fietsen.

RottekadeDe RottemerenDe gele brug in Nieuwerkerk

 

 

 

 

In Moordrecht lijkt het slecht te gaan met de horeca langs de dijk (de Dorpsstraat). Jee, wat een mooie straat en pandjes voor een leuk café of restaurant. Maar nee, verpauperde en leegstaande horeca. Onbegrijpelijk.

En even later draait mijn hoofd naar links en valt mijn mond open.

De Wolschuur in Moordrecht De Wolschuur! Hij bestaat nog. Wauw! Die heeft wat crises doorstaan zeg. Ik stap af en neem een fotootje.  Er schieten heel oude beelden door mijn hoofd.  Levendig. Veertig jaar geleden ging ik achterop ( het was háár brommer…)  bij mijn toen beste vriendin hier wol uitzoeken. Ze breide een trui voor me. Ik paste er uiteindelijk drie keer in. Minstens.  Ik heb de trui héél erg lang bewaard als dierbare herinnering aan de vriendschap.

De vriendschap heeft de tijd helaas niet overleefd. De laatste rafel contact dateert uit de negentiger jaren. Ik hoor dat ze bevallen is van een dochter. Ik geloof dat ik dat hoor van haar moeder, of zus. Maar die periode is vaag.  En lang geleden.
Het doodbloeden van de vriendschap is mijn schuld, denk ik. Hashtag #berouwkomtaltijdtelaat, zullen we maar zeggen. En nee, misschien kon ik er ook niet echt wat aan doen. #twijfels
De herinneringen bleven nog even doorgaan. Hoe zou het met haar gaan? Haar familie?

Zoals een collega op Facebook al zei: ‘alsof je een laatje opentrekt’.  Zoiets denk ik, ja  :-).
Als ik in Gouda aankom, merk ik dat ik twee en een half uur heb gedaan over de tocht van net 30 kilometer. Het was mooi, zo. Nee, geen tijd en lust meer voor de bibliotheek…

PS
Het is nu half november als ik dit schrijf. Het fietstochtje was het begin van een pijnlijke duik in het verleden. Ik kreeg een immense behoefte om het meisje op te zoeken. Ik deed dat via Facebook en Twitter. Ik weet het niet zeker, maar ik ben bang dat dat een fatale keuze was. Ik kan me niet voorstellen dat er nog oud zeer was, maar in ieder geval: ze wou niets van mij weten. Pijnlijk, ja. Ik zal het ooit op een andere manier moeten gaan proberen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *