Over hoe het mij verging na de dissectie in 2015 heb ik eigenlijk heel weinig geschreven. Iets over m’n gebrekkige kortetermijngeheugen, iets over de e-bike en een mogelijke PTSS. Maar niets over mijn werksituatie.  Nu, eind maart 2018, is er een soort eindpunt bereikt, met name in die werksituatie. Noem het, na alles wat er gebeurd is een ‘happy ending’. Het UWV heeft mij vrijgesteld van re-integratieinspanningen en in april 2019 zal een WIA (IVA) aanvraag ingediend kunnen worden. En ja, mijn vrouw en ik zijn daar heel blij mee. Voor het eerst sinds begin 2015 voel ik dat ik weer rust heb. Eindelijk.

Lees verder →