Epiloog

En ineens vallen dan de kwartjes. Marian was een volbloed narcist.

Terwijl ik mij in zit te lezen over het tragische lot dat een dierbare vriendin moest verdragen in haar relatie met een narcist, vallen ineens de kwartjes. Dit gaat over Marian! Als een narcist een doel in het leven heeft, kan hij/zij daarvoor alles zonder mededogen offeren. Het doel is altijd belangrijker. De narcist zal hierover geen berouw voelen.

Een narcist is volstrekt empathieloos. Zal nooit terugkijken of spijt krijgen over een kapotte relatie. Als je aan het verkeerde eind zit, zul je hem/haar nooit ever meer terugzien.

Toen Marian en ik elkaar aankeken daar in die kroeg, op die infame avond in 1980, was de wederzijdse liefde dieper dan ever. Ik weet niet of ik een vrouw ooit weer zò diep heb durven aankijken. Ik was diep in Marian en Marian was diep in mij. We wilden elkaar. Heftig. We wisten het. Ze knikte langzaam met haar hoofd.

Toen ze ineens geschrokken terugtrok besefte ze: maar Peter voelt geen behoefte om directeur te worden!

Lees verder