Heel veel aandacht in de media voor de situatie in ziekenhuizen, met name de Intensive Care afdelingen. Ik kijk en lees zo veel als mogelijk. Mijn bewondering voor het personeel dat erbij betrokken is, is bijna grenzeloos. De problemen en situaties waarmee zij te maken krijgen zijn de moeilijkste waarmee je als mens te maken kunt krijgen, denk ik.
Veel denk ik terug aan mijn eigen verblijf op de IC in 2015. Een maand lang. Bijna drie weken lang geïntubeerd. Zwaar delirant. Ze hebben mij er weer van af gekregen en me weer behoorlijk laten functioneren. Dat je iedere dag dat je er ligt een stuk spiermassa/kracht inlevert hoef je mij niet te vertellen. Je krijgt het na een lang verblijf ook nooit meer terug.
Tag archieven: pandemie
Oh Corona…
Zo langzamerhand begin ik het ook benauwd te krijgen. Figuurlijk dan. Ik behoor natuurlijk tot een paar risicogroepen – en de her en der verspreide verhalen over ademhalingsproblemen, tot en met lugubere intuberingsverhalen in Italië, baren me best wel zorgen. Ook al wéét ik rationeel dat ik best wel wat kan hebben en het risico voor mij subminimaal is. Maar er zijn duizenden voor wie het risico wel heel erg groot is en de gevolgen ernstig.
Ben ik meegezogen op de golven van de massahysterie, zoals een aantal empathielozen roept?