Vorige week mocht ik zowel op vrijdag als op zaterdag bij de begrafenis van goede vrienden zijn. Vrijdag was dat bij het afscheid van een goede bibliotheekvriendin uit Amsterdam. Ze verloor de oneerlijke strijd van die vreselijke kutziekte die kanker heet. Zaterdag mocht ik aanwezig zijn bij de begrafenis van een vriend die ik misschien pas een jaar of zo kende. Een lieve man met humor en grote liefde voor muziek, met name de muziek van de componist Dimitri Shostakovich. Een week voor zijn plotse dood nodigde hij me nog uit om bij een concert in de Rotterdamse Doelen, zijn zoon, die verhinderd was, te vervangen. Ik kon niet. Vreselijk. Had ik maar. Was ik maar.

Ik had nog zo graag zijn verhalen gehoord en met hem van mooie muziek genoten.
Beide begrafenissen waren trouwens op de mooi gelegen Nieuwe Noorder begraafplaats in Amsterdam Noord.

Een bizarre week trouwens, waarin de wereldpolitiek me ook weer volop bezig hield. Wat leven we toch in een gevaarlijke tijd, waarin twee volidiote dictators op beide zijden van de grote oceaan hun onsmakelijke machtshonger loslaten op de wereld. Van Poetin wisten we het al zoveel langer, Trumps waanzin begint ook langzaam maar zeker tot de rest van de wereld door te dringen. Hij zit er nu bijna een jaar. Hopelijk weten ze hem nu zo langzamerhand weg te krijgen.

Oh ja, de kerstboom staat. Halja is al volop bezig de maaltijden voor te bereiden. Ik wens u een voorspoedig 2026. Ik hoop dat we ook dat jaar in vrede uit mogen zingen.