Over het ezeltje en de oude steen…

Met enige zelfspot constateer ik dat mijn inwendige ezeltje na veertig jaar feilloos  dezelfde steen weer heeft gevonden. Is dat niet iets voor het Guinness book of records?
Iedereen die mij kent, Halja, vrienden, collega’s en andere connecties, weten dat ik een extreem gevoelsmens ben. Ik heb altijd de weg van mijn hart gevolgd. No stopping me. Ik ga altijd voor de underdog. Fanatiek. Ik huil bij het nieuws uit Oss gisteren, maar ook bij het eind van Fantastic Beasts And Where to Find Them. That’s me. Niet altijd even makkelijk, maar als je me hebt, heb je me voor eeuwig. De taal van de ratio beheers ik ook. Ik kan er zo op overschakelen. Maar doe dat slechts met de grootst mogelijk tegenzin.
Het is een lifestyle die risico’s met zich meebrengt. Diepe dalen, hoge bergen. Ik neem ze. Desnoods met alle  emoties die erbij horen. Alles is slechts tijdelijk.

Nee, gisteren heb ik niet gehuild. Wee voelde ik me wel. Slecht geslapen. Natuurlijk afgevraagd waarom niet? Lag het aan het verleden of aan het heden? Haar actuele situatie? De manier waarop ik dit heb aangepakt? Het weerspiegelt overigens wel hoe ontzettend graag ik het contact had gewild. Al was het maar voor de duur van een kop thee.

Ik vervloek de slechte zoekfunctie van Facebook ook. Want dàt ik haar zus vond (eh, per ongeluk tegen het lijf liep), op een plek waar ik in het voorjaar gezocht heb en haar toen niet tegenkwam. Jee. Betreffende groep heeft wel enkele duizenden leden. Maar toch. Of misschien was ze er toen nog geen lid van. Het was dan allemaal wel veel discreter gegaan.

Voor de mensen die het nòg niet snappen: ja, ik was verliefd op Marian en werd afgewezen. De vriendschap was er niet minder om. Ik was doodsbang dat ook die vriendschap verloren zou gaan en deed na de afwijzing precies de verkeerde dingen. Met hetzelfde eindresultaat. Ik had nog veel te leren.
De vriendschap eindigde als een nachtkaars.

Dankbaar ben ik haar zus en moeder voor de troostende woorden die ze destijds tegen mij spraken. Er zijn dingen bij die ik mijn leven lang heb meegenomen. En mijn voordeel mee heb gedaan.

De herinnering kwam weer tot leven, ruim drie jaar geleden, vlak voor mijn moeder overleed. Dit jaar werd deze opnieuw aangewakkerd door een paar voorvallen die ikzelf als idioot toevallig bestempel. Ik moest er wat mee. En natuurlijk liep het uiteindelijk weg met mij.

Nee. Ik heb er geen spijt van. Niet van veertig jaar geleden en niet van afgelopen week.

(Dit was een vrijwel identieke kopie van mijn Facebook post van vanochtend)

Marian is gevonden!!!

Beste lezers,

Marian is gevonden – althans, haar zus. In vier korte woorden kreeg ik te horen: ‘ze wil géén contact’.
Kil, maar een ieders assertief recht. Net zo goed als ik het assertieve recht gebruikte om haar op deze overweldigende manier te gaan zoeken.

Ik hoop dat het haar goed gaat.

Ik dank iedereen die de afgelopen dagen mijn bericht heeft gedeeld uit de grond van mijn hart. Ik heb tenminste even kunnen dromen….

De zoektocht is ten einde.

Schaatsen op de Rottemeren

 

Wat had ik haar ontzettend graag nog eens gezien!

Peter
—————————————————————————————

Marian: het spijt me oprecht. Ik hoop je op geen enkele manier in verlegenheid te hebben gebracht.

—————————————————————————————

 

De Wolschuur in Moordrecht

Gisterochtend kreeg ik een ingeving. Bij de vraag ‘waar zal ik vandaag eens gaan fietsen?’  besloot ik het al langer voorgenomen plan uit te gaan voeren om de Rottemeren en omgeving weer eens te verkennen. Een ritje van Rotterdam Alexander, via Rotte, Nieuwerkerk, Moordrecht naar Gouda leek me wel mooi. Ik zou weliswaar langer in de trein zitten dan dat ik aan het fietsen was, maar ik hunkerde naar de plekken waar ik vroeger fietste.

Lees verder