Heel veel aandacht in de media voor de situatie in ziekenhuizen, met name de Intensive Care afdelingen. Ik kijk en lees zo veel als mogelijk. Mijn bewondering voor het personeel dat erbij betrokken is, is bijna grenzeloos. De problemen en situaties waarmee zij te maken krijgen zijn de moeilijkste waarmee je als mens te maken kunt krijgen, denk ik.
Veel denk ik terug aan mijn eigen verblijf op de IC in 2015. Een maand lang. Bijna drie weken lang geïntubeerd. Zwaar delirant. Ze hebben mij er weer van af gekregen en me weer behoorlijk laten functioneren. Dat je iedere dag dat je er ligt een stuk spiermassa/kracht inlevert hoef je mij niet te vertellen. Je krijgt het na een lang verblijf ook nooit meer terug.
Tag archieven: Intensive Care
Fietsvakantie
Dit is een foto uit het AMC van 16 juni 2015. Ik lig dan al ruim twee weken zonder beweging op de IC. Ik mag hometrainen in bed. Ik zie mijn armen en benen, en hoewel nooit indrukwekkend geweest: nog altijd voller en beter dan wat ze een maandje later, bij ontslag uit het ziekenhuis, zouden zijn.
Voorlichtingsfilmpje over een delier op de IC
Terug (hè, hè…) naar waar dit blog ooit mee begonnen is, een aantekenboek over mijn aortadissectie in 2015 en de gevolgen daarvan.
IC Connect, de patiëntenorganisatie voor (voormalig) IC patiënten en hun naasten heeft onlangs een kort animatiefilmpje gepubliceerd over een delier op de Intensive Care afdeling. Naar mijn weten het eerste duidelijke stukje voorlichting over een delier:
Bij mij duurde het delier dertig dagen. Ik raakte erin op het moment dat ik in elkaar stortte en in een shock raakte, al dan niet toen ik met mijn hoofd heel hard op de rand van de badkuip viel en het duurde tot een maand later, het moment dat ik door mijn vrouw en een ambulancebroeder vervoerd werd van het AMC in Amsterdam naar het Flevoziekenhuis in Almere, blijkbaar in stabiele toestand. Dat eerste half uur terug in de realiteit was het meest emotionele half uur uit mijn leven.
Van het delier herinner ik mij krankzinnige nachtmerries en een enkele mooie droom: een geweldige vakantie in Italië, met picknicks in de natuur met veel wijn en tegen bergen op fietsen als een jonge god…
Het zwaarste moment zie ik ook nog wel eens. Een redelijk helder moment waarin ik besef dat ik al ‘best wel’ lang in een bepaalde hopeloze situatie verkeer en ik me afvraag of ik misschien al dood ben. In de hel zelfs. Of op het punt sta dood te gaan. En voor ik weg raak me wanhopig afvraag…. waarom dan?
Het moge duidelijk zijn dat een delier een traumatische ervaring is die maar door weinig mensen valt te begrijpen.
Er over praten helpt verwerken. Met lotgenoten kunnen praten helpt. En nee, dat zijn geen moeilijke zware gesprekken. Omdat je het allemaal hebt meegemaakt.
En nee, van de realiteit om mij heen kan ik mij niets herinneren. Helemaal niets, op een moment na dat de beademingsbuis verwijderd werd. Iemand zei “zo zal hij zich minder onaangenaam voelen”. En een paar vage beelden van de op een na laatste dag.
Tegenwoordig denk ik er op een afstandelijke manier aan terug. De herinneringen zijn er, maar hebben hun plaats gevonden.
Post Intensive Care Syndroom (PICS)
Het Post IC Syndroom bestaat uit een serie gezondheidsklachten, die zijn ontstaan na een behandeling van een levensbedreigende gezondheidssituatie op een intensive care afdeling.