Voorlichtingsfilmpje over een delier op de IC

Terug (hè, hè…) naar waar dit blog ooit mee begonnen is, een aantekenboek over mijn aortadissectie in 2015 en de gevolgen daarvan.

IC Connect, de patiëntenorganisatie voor (voormalig) IC patiënten en hun naasten heeft onlangs een kort animatiefilmpje gepubliceerd over een delier op de Intensive Care afdeling. Naar mijn weten het eerste duidelijke stukje voorlichting over een delier:

Bij mij duurde het delier dertig dagen.  Ik raakte erin op het moment dat ik in elkaar stortte en in een shock raakte, al dan niet toen ik met mijn hoofd heel hard op de rand van de badkuip viel en het duurde tot  een maand later, het moment dat ik door mijn vrouw en een ambulancebroeder vervoerd werd van het AMC in Amsterdam naar het Flevoziekenhuis in Almere, blijkbaar in stabiele toestand.  Dat eerste half uur terug in de realiteit was het meest emotionele half uur uit mijn leven.

Van het delier herinner ik mij krankzinnige nachtmerries en een enkele mooie droom: een geweldige vakantie in Italië, met picknicks in de natuur met veel wijn en tegen bergen op fietsen als een jonge god…
Het zwaarste moment zie ik ook nog wel eens. Een redelijk helder moment waarin ik besef dat ik al ‘best wel’ lang in een bepaalde hopeloze situatie verkeer en ik me afvraag of ik misschien al dood ben. In de hel zelfs. Of op het punt sta dood te gaan. En voor ik weg raak me wanhopig afvraag…. waarom dan?

Het moge duidelijk zijn dat een delier een traumatische ervaring is die maar door weinig mensen valt te begrijpen.
Er over praten helpt verwerken. Met lotgenoten kunnen praten helpt. En nee, dat zijn geen moeilijke zware gesprekken. Omdat je het allemaal hebt meegemaakt.
En nee, van de realiteit om mij heen kan ik mij niets herinneren. Helemaal niets, op een moment na dat de beademingsbuis verwijderd werd. Iemand zei “zo zal hij zich minder onaangenaam voelen”. En een paar vage beelden van de op een na laatste dag.

Tegenwoordig denk ik er op een afstandelijke manier aan terug. De herinneringen zijn er, maar hebben hun plaats gevonden.

Delirium

Er zijn momenten dat ik me afvraag of dat delirium echt wel voorbij is en dat ik misschien gewoon nog wakker moet worden. Het pijnlijke lichaam waarin ik me voortsleep – en dat hoofd dat niet meer hetzelfde is als vroeger. Het is soms zo moeilijk om te dragen. De angst om de risico’s die ik loop. Kans op vroege dementie onder andere. En dan schrikken als je die gebruiksaanwijzing totaal niet meer kunt bevatten. Geen boeken of lange verhalen meer kunt lezen. En dat je moet nadenken als je voor de spiegel staat. Wat is mijn linkerkant? Waar is mijn werk gebleven?

Lees verder

PTSS?

PTSS, ofwel Post Traumatische Stress Stoornis, is een stoornis waarbij traumatische ervaringen ongewild, op diverse manieren of momenten, weer worden opgeroepen. Klachten die bij PTSS vaak voorkomen zijn:

  • nachtmerries
  • slaapproblemen
  • last van prikkelbaarheid
  • soms last van woede-uitbarstingen
  • op de hoede zijn, altijd waakzaam zijn
  • concentratieproblemen
  • schrikachtig zijn
  • vermijdingsgedrag

(Bron)

Vandaag wil ik dieper ingaan op de psychische  gevolgen van mijn aortadissectie in 2015. Mijn naaste omgeving is het opgevallen dat ik momenteel nogal depressief ben.

Lees verder

Korte termijn geheugen?

pak pleepapierDe ene klunzigheid na de andere. Ik word er zo moe van.
Vandaag: koop drie pakken wc-papier bij het Kruidvat. Zet ze neer om even te betalen. Betaal en vervolg mijn weg.
Kom er een uur later thuis pas achter dat  ik ze heb laten staan bij het Kruidvat. Op moment van betalen al vergeten dat ik ze had neergezet.

Nee. Dit valt niet in de categorie ‘overkomt iedereen wel eens’, of kwetsender: ‘de leeftijd’. Het zijn klunzigheden die te wijten zijn aan een wankel functionerend korte-termijngeheugen.  En ik heb ze een paar keer op een dag. Een van de gevolgen van vier weken delier.