De aortadissectie is nu zo’n vier en een half jaar geleden gebeurd. Hoe gaat het nu met me?
Zo langzamerhand raak ik wel gewend aan mijn ‘nieuwe lijf’. De wetenschap dat het nooit meer beter wordt dan wat het al een jaar of vier is. Echt wennen doet het natuurlijk nooit echt. Ik bijt me er met een stukje cynisme gewoon doorheen.
Reacties van kennissen of vrienden soms: ‘je ziet er goed uit! ‘Je gaat veel naar concerten, hè?’ Met die vragende en twijfelende blik van ‘waarom werk je eigenlijk niet?’

Lees verder →