Fietsen naar Praag. Discussie zonder grenzen.

Op de website van het Bibliotheekblad verscheen een gastblog[link] van Katwijkse collega Bert Breed. Bert wil naar Praag fietsen. Om de beste routes te vinden wil hij graag het boek ‘Fietsen naar Praag‘ gebruiken. Helaas, dit boekje was niet via een bibliotheek te verkrijgen.

Dat kan een enkele keer gebeuren. Maar het gebeurt niet een enkele keer. Het lijkt een steeds vaker voorkomend verschijnsel geworden in het leven van de bibliothecaris. Nee moeten verkopen bij een schijnbaar eenvoudig verzoek. Voor een goede bibliothecaris is dat een traumatisch moment.

Maar zonder dollen, hoe vaak gebeurt dat dan? Alarmerend veel? Of gebeurt het zo incidenteel dat we het moeten verwaarlozen? Hoe reageren de klanten daarop? Zijn ze vergevingsgezind, of lopen ze gefrustreerd weg van de openbare bibliotheek? Zijn we heel langzaam de lange staart aan het verliezen, niet alleen bij de boeken, zowel fictie als non-fictie, maar ook als ‘klantgroep’?

Niemand weet het echt zeker. Het lijkt mij eigenlijk wel belangrijk om bijtijds te gaan signaleren, zeker als de pessimisten – waartoe ik mezelf eigenlijk wel reken – gelijk zouden hebben.

Lees verder

Lekker twietmieten

Met een groepje bevriende – en twitterende – collega’s uit Nederland op bezoek bij een van hen. Rondleiding door de bibliotheek, lunch, korte rondwandeling door de stad en het hoogtepunt is natuurlijk de lokale horeca-test. Gelukkig ben ik niet de enige die het een supertoffe en geslaagde traditie vind. Hoewel lang niet iedereen er altijd bij is (meestal zijn we met een groepje van zo’n  tien tot vijftien man) – iedereen is een klein beetje gelukkiger aan het eind ervan.

De traditie is al een aantal jaren geleden begonnen (in Middelburg?) en ik mocht in 2016 aanhaken.  Ze krijgen me er echt niet meer uit weg :-).  We hebben genoeg gespreksonderwerpen. De branche gaat natuurlijk over de tong, lokale ervaringen worden uitgewisseld en heel veel privézaken worden besproken. Je moest eens weten hoeveel morele steun ik van de ‘harde kern’ heb gehad in het voorbije moeilijke jaar.

Lees verder

In gesprek met directies – of waarom die reacties wellicht niet komen.

Op het moment dat ik de zinsnede ‘de openbare bibliotheek onwaardig’ neerzette, grijnsde ik een beetje gemeen bij mezelf. ‘Ja, daar gaat wel ergens over gefronst worden’ dacht ik. En liet het zinnetje doelbewust staan.
Als er maar èrgens over nagedacht zou worden. Al was het maar tien seconden.

Ik wist niet dat de op Twitter veel gevolgde Patrick Heemstra de post verder zou tweeten, voorzien van de enigszins vileine Telegraafkop ‘keiharde blogpost over vrijwilligers in de bibliotheek’. Ik miste die tweet. Ik zag hem pas een dag later. Tot mijn verbazing kreeg ik e-mailtjes van mij onbekende bibliotheekmedewerkers. Word ik gelezen dan? Ja, meer dan honderd keer op een dag.

En dan reageert Erna Winters, directeur van bibliotheek Kennemerland, ineens op je blog. Nu ken ik Erna een héél klein beetje. In een heel grijs verleden, toen ik net begonnen was in bibliotheek Almere, was zij er kortstondig manager. Ik ben er heilig van overtuigd dat het hebben van een afwijkende mening bij haar geen enkel probleem is, zolang die mening ‘boven de gordel’ blijft. Ik vermoed hetzelfde bij Jacqueline Roelofs, de directeur van Biblionet Groningen, die later die avond nog eens bovenop mijn blog sprong.
Pfff. Ze zijn het er duidelijk niet mee eens. Maar goed. Wees welkom.

Lees verder

Vrijwillig?

Een vroegere tante van mijn vrouw werkte héél lang geleden als vrijwilliger in de bibliotheek van een klein Noord-Hollands plaatsje.  Ze zette koffie,  maakte schoon, ze lapte ramen, ruimde soms boeken op en maakte praatjes met de bezoekers.  Ze was bovendien een zeer begenadigd handwerkster. Haar werk, vooral poppen in klederdracht, werd regelmatig tentoongesteld in die bibliotheek.  Ze haalde er zelfs de lokale krant mee. Een aantal poppen zijn nog te bewonderen in een Almeers verzorgingstehuis, waar we ze aan hebben geschonken.

Lees verder