Plaspillen, of netter gezegd: diuretica, zijn zoals het woord al zegt driewerf kut. Met peren. En niet alleen dat je er veel van moet plassen, ik heb er net als met de betablokkers in een eerder stadium steeds meer van nodig om mijn bloeddruk op peil te houden. En dat lukt niet. Hij blijft maar stijgen.
En ik heb last van die pillen. Bijwerkingen hydrochloorthiazide, veel voorkomend: op één na heb ik ze allemaal. Ik ben het zat. Hele dagen met buikpijn. Depressief. Verward als de neten. En de hele dag door zeiken. Excusez les mots. Ik ben het zat.
Maar, een maandje geleden kreeg ik ineens een mailtje van mijn internist: kijk eens wat ik gevonden heb op een recente CT scan van u? (Ja ik had toestemming gegeven om die te bekijken) Er zit een vernauwing in een een nierarterie van u. Met een screendump uit de scan er bij, met de vernauwing bij de pijl.
Dat zou wellicht de almaar doorgaande verhoging van uw bloeddruk kunnen verklaren. Het plaatsen van een stent daarin zou daar mogelijk een stuk verbetering in kunnen brengen. Laten wij daar spoedig even over praten.
Behalve dat ik een beetje schrok – zou ik wellicht meer vernauwingen in mijn vaten hebben? – sprong ik een gat in de lucht. Best wel. Nou is het plaatsen van een stent slechts een dagopname, maar een feest is het toch ook weer niet als ze vanuit je lies door je aorta heen, omhoog gaan fietsen met een stent en een camera. Er kunnen dingen beschadigen en àls dit feest slaagt (duimt u allen voor mij!) moet je uren lang stil liggen om de wond te laten genezen. Meestal resulteert die vaak in een mega blauwe plek in de lies. Maar ja, ik hoef toch niet meer in een glossy magazine om te poseren  🥳. En paracetamol gaat er ook wel in. Dus doe maar die stent.
Maar ineens wou mijn internist die stent niet meer. Huh? Wat, waarom? Tja, om alles met medicijnen te proberen wat maar kon en omdat die stentplaatsing best wel riskant is. Er gaan mensen aan dood. (ongeveer 1% van de gevallen, helaas)
Ik legde mij er zuchtend bij neer, aangezien ook mijn vaatspecialist zich achter mijn internist opstelde.
Maar uiteindelijk bekeek ik de diverse bijsluiters nog eens, en leek een van die plaspillen heel erg de oorzaak van mijn onprettige klachten. En toen werd ik mijn opstandige zelf. Ik dreigde met het weggooien van mijn plaspillen, wat desastreuze invloed zou hebben op mijn bloeddruk en verzocht om iets alternatiefs.
Zoals ik al verwachtte. Ik schreef een lange mail aan mijn internist, die hij zelfs tijdens zijn verlof nog las. Ik hou de man erg hoog, vanwege de rust en empathie die hij uitstraalt en vanwege de toewijding voor zijn patiënten en zijn kennis.
Afgelopen week had ik weer een afspraak bij hem en bleek hij overtuigd. Zijn mogelijkheden qua medicijnen zijn zo goed als op. Dus hij meldt me aan voor een stent. Nou jongens, duimen dan maar. Alsjeblieft.