Je top tig delen…

Al sinds een paar jaar vliegen de muzieklijstjes op Facebook je met grote regelmaat om de oren. Natuurlijk in december, als de Top 2000 weer gekozen moet worden. Maar ook op willekeurige momenten zie je ineens draadjes met als tekst ‘post de covers van je tien meest favoriete albums en tag iemand die dat ook moet doen’.
Ja, als we daar allemaal aan meedoen is Facebook gauw verstopt, dus ik tag zelden iemand anders. Laat ze zelf maar bepalen of ze mee willen doen. Ik vind het echter nooit zo vervelend om mijn lijstjes te delen. Het is geen wedstrijd en er is voldoende keuze. Zoveel mooie muziek.

Vandaag moest ik hard lachen om mijn oude schoolvriend Bob, die bij een gekozen album  van een andere oud-klasgenoot op Facebook begon te brullen, ‘hé, jullie jatten mijn albums!
Ja sorry, Bob, eigen schuld, al die mooie muziek hoorden we bij jou thuis vaak als eerste :-).
Tegenwoordig zouden ze je een influencer noemen, denk ik. Of had je een Youtube kanaal gehad, of had je podcasts gemaakt. Noem maar op.

Vroeger was het allemaal gewoon gezelliger. Ech wel.

Wisten jullie trouwens dat ik deze mooi vind?

Lekker twietmieten

Met een groepje bevriende – en twitterende – collega’s uit Nederland op bezoek bij een van hen. Rondleiding door de bibliotheek, lunch, korte rondwandeling door de stad en het hoogtepunt is natuurlijk de lokale horeca-test. Gelukkig ben ik niet de enige die het een supertoffe en geslaagde traditie vind. Hoewel lang niet iedereen er altijd bij is (meestal zijn we met een groepje van zo’n  tien tot vijftien man) – iedereen is een klein beetje gelukkiger aan het eind ervan.

De traditie is al een aantal jaren geleden begonnen (in Middelburg?) en ik mocht in 2016 aanhaken.  Ze krijgen me er echt niet meer uit weg :-).  We hebben genoeg gespreksonderwerpen. De branche gaat natuurlijk over de tong, lokale ervaringen worden uitgewisseld en heel veel privézaken worden besproken. Je moest eens weten hoeveel morele steun ik van de ‘harde kern’ heb gehad in het voorbije moeilijke jaar.

Lees verder

In gesprek met directies – of waarom die reacties wellicht niet komen.

Op het moment dat ik de zinsnede ‘de openbare bibliotheek onwaardig’ neerzette, grijnsde ik een beetje gemeen bij mezelf. ‘Ja, daar gaat wel ergens over gefronst worden’ dacht ik. En liet het zinnetje doelbewust staan.
Als er maar èrgens over nagedacht zou worden. Al was het maar tien seconden.

Ik wist niet dat de op Twitter veel gevolgde Patrick Heemstra de post verder zou tweeten, voorzien van de enigszins vileine Telegraafkop ‘keiharde blogpost over vrijwilligers in de bibliotheek’. Ik miste die tweet. Ik zag hem pas een dag later. Tot mijn verbazing kreeg ik e-mailtjes van mij onbekende bibliotheekmedewerkers. Word ik gelezen dan? Ja, meer dan honderd keer op een dag.

En dan reageert Erna Winters, directeur van bibliotheek Kennemerland, ineens op je blog. Nu ken ik Erna een héél klein beetje. In een heel grijs verleden, toen ik net begonnen was in bibliotheek Almere, was zij er kortstondig manager. Ik ben er heilig van overtuigd dat het hebben van een afwijkende mening bij haar geen enkel probleem is, zolang die mening ‘boven de gordel’ blijft. Ik vermoed hetzelfde bij Jacqueline Roelofs, de directeur van Biblionet Groningen, die later die avond nog eens bovenop mijn blog sprong.
Pfff. Ze zijn het er duidelijk niet mee eens. Maar goed. Wees welkom.

Lees verder