Nog vorig jaar riep ik stoer: voor mij geen e-bike voor ik 80 ben! Sinds vorige maand ben ik toch gezwicht en heb mijn gewone fiets ingeruild voor een e-bike. Hoezo dat?
Die rottige Floriade.
Vorige zomer kon ik met extreme inspanning twee keer een rondje naar Almere-Haven doen – over de dijk en op een gewone fiets. Ongeveer twintig kilometer. Alleen op dagen dat er windkracht 2 of minder stond. Per jaar zijn op de rand van IJ- en Gooimeer dat soort dagen op de vingers van één hand te tellen. Ik moest die inspanningen bovendien ook dusdanig zwaar bekopen met allerlei kreuntjes en kwaaltjes, dat ik zelfs een een tijdje bang werd van m’n gewone fiets.
Bossage volledig gesloopt voor Floriade-plannen. Troosteloos.
Een paar maanden geleden werd bovendien pijnlijk duidelijk hoe groot de schade is aan de omgeving tussen Almere Stad en – Haven – voor de aanleg van die rottige Floriade. Zowel qua route als qua nooit meer te repareren aanzicht. Om over economische schade nog maar te zwijgen. De mogelijkheden voor fiets- en wandelinspanningen richting Haven waren kortom uitgeput. Bovendien slaat verveling natuurlijk toe. Rondje richting Oostvaardersplassen was net iets te ver fietsen voor me.
Hoezo inspanning?
Dat ik nauwelijks spieren meer heb wisten jullie al. Gesloopt tijdens 22 dagen intensive care en daarna nog een paar weken plat in het ziekenhuis. Mijn hart doet het gewoon, maar ik mag de hartslag niet opjagen. Een te hoge hartslag kan voor mij riskant zijn en is niet goed voor de levenslengte bepalende bloeddruk. Achthonderd milligram betablokkers per dag voorkomt ook dat de hartslag niet te hoog wordt. Voor de zekerheid word ik lekker duizelig bij iets teveel inspanning. Zoals de specialist zegt: ‘je mag een beetje wandelen en een beetje fietsen’. Maar ja, daar krijg je niet zo snel spieren en inhoud mee terug als je bijna zestig bent.
Proberen dan maar, zo’n e-bike!
Ik wilde verder komen, met een redelijke inspanning. Dus twee maanden geleden ben ik bij een grote fietsenwinkel (punt nl) een e-bike gaan proberen. Ik was binnen vijf minuten overtuigd. Hoewel het een nogal winderige dag was (wanneer is het dat niet in Almere?) kon ik heel rustig trappend viaducten met tegenwind opfietsen. Ja, je moet zelf trappen, dus er wordt wel wàt van je spieren gevraagd, maar hijgerig inspannen is niet nodig. De snelheid viel een beetje tegen – ja, dan moet je maar sneller trappen – maar dat mijn actieradius hiermee boven de dertig kilometer zou komen was duidelijk. Het was wèl even slikken van de prijzen en al helemaal van die van de zwaardere accu’s, die je blijkbaar na een paar jaar moet vervangen, maar de beslissing was toch snel genomen. Een Gazelle Orange, met Bosch middenmotor.
Genieten!
Sluisje, net voorbij Weesp.
Ja, het is genieten op zo’n fiets. Een rondje naar de Oostvaardersplassen van 25 kilometer doe ik moeiteloos. De eerste tien kilometer kan ik achter elkaar, rustig doortrappend. Daarna moet ik om de pakweg vijf à zes kilometer even rusten. Die intervallen worden wel steeds korter naarmate ik verder ga, ja. Maar in een mooie omgeving is de smoes ‘even fotootje maken’ snel benut :-). Ik zie telkens nieuwe doelen. Afgelopen maandag was zo’n zeldzame dag met heel weinig wind. Ik heb de allerkortst denkbare route (44 km) òm de Oostvaardersplassen heen gedaan. Ik deed er ruim vier uur over. En moest op de terugweg zelfs vlak bij huis nog even op een bankje zitten. Gisteren een nieuw experiment: over de Hollandse brug, via de Ankeveense plassen, naar Bussum en dan met de trein terug. Ruim 34 kilometer. Jongens, wat heb ik genoten! Landerijen, plassen, bos en heide: alles in één tochtje. Als ik thuis kom, voel ik de pijn veel minder en kan ik even voldaan nagenieten. Dat het fietsen dus ook een heilzame werking heeft op mijn (vaak gedeprimeerde) geest, moge duidelijk zijn.