Muziek heeft altijd een grote rol gehad in mijn leven.

De muziek begon in mijn  jeugd met een piano spelende vader en een zingende moeder. Klassiek uiteraard. Mozart op de piano en Bach werd gezongen. Als kind ging ik al vroeg naar de Mattheus Passion uitvoeringen, waar mijn moeder in haar oratorium koor in meezong.  Door een zeven jaar oudere broer in het eind van de sixties de rockmuziek ingezogen. Waarschijnlijk is het die combi van de klassiek en rock die mij overwegend een liefhebber van de progressive (‘symfonische’) rock maakte.  Maar ik vind ook heel veel daarbuiten mooi hoor.

Yes en Chris Squire – onlosmakelijk verbonden met mijn dissectie

Degenen die onze hobbywebsite hebben gezien, weten dat de muziek van de band Genesis een grote plek in ons leven in heeft genomen. Maar eigenlijk is het Yes dat die rol de laatste jaren heeft overgenomen. Yes is voor velen oeverloos en onbegrijpelijk gerag en gepriegel. Voor ons zijn een heleboel songs het einde… Awaken, Gates of Delirium (waar ik na het wakker worden uit mijn delier veel naar luisterde en bij in slaap viel…), Turn of the Century,  I’Ve Seen All Good People, enzovoorts.
Tijdens mijn delier overleed Chris Squire. Op de een of andere bizarre manier wist ik dat toen ik wakker werd… Ja. Het was een gespreksonderwerp geweest. Maar dat zullen veel dingen zijn geweest die ik niet meer wist.

Veel van de grote Yessongs komen voorbij in het concert op het Lugano Jazz festival 2004.  Wat ontzettend jammer dat zanger Jon Anderson, keyboardist Rick Wakeman en anderzijds gitarist Steve Howe (van wie recentelijk een zoon is overleden) niet meer door een deur naar binnen kunnen. Ik had ze graag nog eens samen enthousiast aan het werk gezien en niet verplicht met tien meter ruimte ertussen, zoals tijdens de introductie in de Rock and Roll hall of Fame eerder dit jaar…

Enjoy!