Als kind en in mijn vroege jeugd ben ik op eerste Kerstdag opgegroeid met als “diner” een kom erwtensoep uit blik op schoot, of op z’n best aan tafel met witbrood en kroketten uit de diepvries of in een héél gunstig geval, een pasteitje met ragout uit blik. Tweede kerstdag was er na de snijbonen met draadjesvlees, steevast de te laat uit de vriezer gehaalde, bevroren, chipolatapudding. We maakten er vaak zelf grapjes over, al was dat best zielig voor ma, die niet echt geboren was met de aanleg om fantasievol te koken.
En tot overmaat van ramp was pa op eerste kerstdag jarig. En de helft van de visite wilde voor het diner komen en de andere helft wilde beleefd wachten tot na het diner. Er werd dus de hele dag door gedronken en gelald. Best wel vrolijk meestal. Maar dermate vermoeiend dat ik als overgevoelig kind vaak in het verste hoekje van mijn kamer wegdook met een kussen over mijn kop. En pa en ma hadden nooit de moed om te zeggen dat pa zijn verjaardag op de 23e vierde. Of op de 27e. Of op 8 september. Of whatever. Maar vandaar is diner als kersttraditie er bij mij niet echt ingeslepen.
De kerstboom was wel altijd mooi. En echt. En een beetje scheef, omdat echte kerstbomen zelden recht en symmetrisch zijn, tenzij genetisch gemodificeerd. Of zondagskind. De lichtjes en de ballen waren bont. En blauw. En rood. En ik hou nu nog steeds heel erg van mooi gekleurde dingen. Vandaar dat ik in de Swatch winkel niet te houden ben. De website is zelfs een no-go area voor me.
Oh, wat mis ik die oude kerstmissen soms. Toch wel. Best.
Halja en ik hebben het samen hartstikke goed, maar iets met sentiment, vrees ik. Pa was 96 geworden als hij nog geleefd had. Ma was 89 geweest. Het had niet onmogelijk geweest. Maar ja, de medicatie tegen hoge bloeddruk was toen een stuk minder dan nu. Oh wat had ik ze nu soms nog graag eens willen spreken. Hun de (bescheiden) rijkdom willen laten zien die we bereikt hebben. Ons huis. De op een bepaalde manier mooie gemeente waarin we wonen. Het prachtwerk dat we deden. De vrienden die we maakten. Wat had ik ze nog graag willen vertellen van de ontdekking die ik dit jaar deed. Dat ik mijn eerste liefde waarvoor ik zo lang geleden zo plotseling en zo vreselijk hard gestraft werd, heel snel absoluut verdrongen had en pas dit jaar helemaal terug vond in de kronkels van mijn geheugen. Wat had ik graag willen vragen wat zij er vanaf wisten, want zij kenden immers de andere ouders. Wat dat betreft was het een pijnlijk sentimenteel jaar. Vergeef me.
Wat had ik ze ook graag laten zien dat ik het rooie pad altijd trouw heb gevolgd en dit jaar lid ben geworden van de SP, de Socialistische Partij, die, Sorry Pa, bijna groter is dan jouw PvdA. En dat ik ondanks al mijn fysieke gebreken mij op lokaal gebied zo nuttig mogelijk hoop te kunnen gaan maken en dat ik daar trots op ben. “Gij zult uw naaste liefhebben als uzelf”. Daarom. En niks met de bijbel. Gewoon daarom.
Dat de helft van de ballen in onze boom rood zijn, dàt is dus mijn aandeel in kerstmis, hè :-).
En toen ging ik mij te pletter zoeken naar foto’s van die oude kerstmissen/verjaardagen van mijn vader. Nog niet gedigitaliseerd. Komt nog wel. Dan maar deze lieve. Het gezinnetje Nugteren anno 1958. Voor de nieuwkomers: ik ben de jongste 🙂
Enjoy en hopelijk voor iedereen hele fijne feestdagen!
