De midlifecrisis en een waarheid zien

Tommy Shaw van Styx

Steeds meer mensen die er grapjes over maken. Mijn haar dat ineens weer naar schouderlengte moet. Zoals Tommy Shaw van Styx of Hasse Fröberg van de Flower Kings 🙂 . Bezig zijn met dingen uit m’n jeugd en dat ene in het bijzonder. Er komt geen einde aan. Nog even en ik koop een motor om er op zondagochtend mee te gaan ronken. Gelukkig heb ik nooit een motor gehad of begeerd.
Een gek voorval op de roltrap van station Almere Centrum bezorgt me een week lang dromen. Is dat nou een midlife crisis? 🙂

Dat ding uit m’n jeugd oprakelen, kwam dàt  dan ook door die midlife crisis?

De onbezonnen speurtocht naar Marian, m’n oude jeugdliefde. In 1979, tijdens het breien van mijn trui brak bij Marian het lijntje. Ze kwam erachter dat ik het echt niet was voor haar en dat ze best wel baalde dat ze die trui voor me aan het breien was. 
Toen ze hem op mijn verjaardag kwam brengen schrok ik. Ik zag niet meer de opgewekte vriendin waar ik zo zot op was, maar een net ontploft bommetje van boosheid en verdriet.

Ik zag dat mijn droom kapot was en bekende haar veel te laat mijn liefde en werd afgewezen. We zouden wel proberen de vriendschap te redden.
Door een vreselijk slecht karma kwamen we elkaar nadien te vaak op de gekste plekken tegen. Ik vroeg er niet om en baalde er één keer ook vreselijk van. Maakte een Russisch roulette gebaar. Schiet mij maar lek.
Na bijna anderhalf jaar, 5 november 1980, gebeurde het weer. Ik zag haar in een café aan het raam zitten en vroeg of ik binnen mocht komen. Ik dacht dat ik dat inmiddels wel beter aan kon. Ik mocht aanschuiven. We kletsten wat. Ik ging naar de wc, kwam terug en ze was weg. Voor eeuwig. Er was een belofte gebroken.

Ja. Daar heb ik wel wat aan over gehouden. Dat wàs een traumatische gebeurtenis.
Hoewel haar lieve moeder er uiteindelijk alles aan heeft gedaan om me dingen uit te leggen kon ze die schade niet voorkomen. Ik ‘liep in de weg’ in haar liefdesleven en dat kon Marian niet gewoon tegen me zeggen.

Ik zag Marian pas weer veertien jaar later, in 1994. Kwam haar per toeval samen met haar moeder tegen. Zij bleef op grote afstand staan en toen ik vragend naar haar keek, maakte ze een afwerend gebaar.  “No way dat ik met je ga praten”. 
Lieve moeder redde me weer. Maar ik had er nog een traumaatje bij. Wat had ik in godsnaam misdaan? Mag ik niet normaal afscheid nemen? Het verhaal afsluiten?
Ik suste mezelf met de gedachte dat ik na mijn pensionering nog wel eens zou komen vragen. Dan zouden bij haar de scherpe kantjes er eindelijk wel af zijn?

Ik kwam haar heel veel jaren later onverwachts tegen op de Oosterhof in Rotterdam. Op 28 februari 2015. Eenentwintig (als in 21) jaar later dus. Dat was héél erg bizar. Peter uit Almere en Marian, inmiddels uit Friesland. Op de Oosterhof in Rotterdam. Hoezo karma?
Haar man stond bij de parkeerautomaat te betalen en Marian kon geen kant op, terwijl ze op een verhoging stond en ik haar dus al vanaf zo’n twintig meter afstand herkende – ondanks haar nogal spectaculair veranderde haar.
Ik liep héél langzaam op haar af en vergewiste mezelf heel goed. Ja,  dat was Marian. Ik stond heel even stil naast haar. Waarom kijkt ze zo stug de andere kant op? Ik herinnerde me 1994 en besloot verder te lopen naar mijn moeder, die op sterven lag. Dat was even belangrijker.
Ik zat die dag veel over Marian na te denken… vooral veel leuke herinneringen. Hoe zou het met haar gaan? En die idiote ontmoeting in 1994. Misschien moest ik het internet maar eens gaan gebruiken om haar op te zoeken. Dat zou makkelijk moeten zijn. Misschien dat ze me nu op een normale manier wou bejegenen?

Er ging toen van alles mis in mijn leven. Pas in 2018 werd ik opnieuw aan Marian herinnerd. Op een fietstocht in Zuid Holland kwam ik onverwachts voorbij de Wolschuur in Moordrecht en werd daar ontzettend emotioneel. De trui, ja. Die voor mij toch wel een beetje symbool werd van onze ‘relatie’ in 1978-79. De paar dingen die er nog na kwamen. Het café. 1994 en 2015. 
En dat ik na het café in 1980 helemaal nièts meer van Marian begreep. En dat ik het zelf nooit echt los had kunnen laten. Juist daardoor waarschijnlijk.
Die dag besloot ik de onderste steen boven te halen. Nog één keer mijn hand uit te steken.

Na een sputterende start op Twitter publiceerde ik mijn weblogartikeltje met zoekvraag op Facebook, om twee dagen later gestuit te worden door de zus van Marian. “Ze wil géén contact.”
Aanvankelijk was ik overdonderd. Niet met de bedoeling haar toch nog te kunnen benaderen, maar uit nieuwsgierigheid ging ik wat rondklikken. Hoe zou het haar gaan? Eerst op Facebook. Haar zus. Zag dat haar moeder nog leefde en wat deed die jonge knul tussen de vrienden van haar moeder? Kleinzoon misschien? Ik kende de naam van de dochter van Marian weliswaar, maar wist niet dat ze ook een zoon had. Ik klikte de knul aan en zag als eerste bij zijn vrienden de dochter van Marian. Zijn zus.
Prachtige kinderen. De dochter een blonde kopie van Marian. De jongen een bebaarde kopie van Marian – als ik dat zo zeggen mag 🙂 .
Ik had een achternaam en kon die met de voornaam van haar man (die ik nog wist van vroeger) combineren in LinkedIn. Vond een interview met hem in een vakblad waarin stond dat ze al ruim twintig jaar geleden naar Friesland waren verhuisd.
Vervolgens legde ik de provincie Friesland in Google Analytics om misschien te zien of Marian mijn weblog artikeltje gelezen had. Je bent nieuwsgierig of je bent het niet. Nee, niet zo veel mensen die in Friesland in  mijn blog geïnteresseerd waren. Een stuk of tien. Eén treffer in een klein dorpje bleek de URL van mijn blog al na een uur nadat ik ‘m op Facebook had gepubliceerd met de hand ingevoerd te hebben op een iPhone 5. (Ja, dat soort gegevens toont Google Analytics als je de tracking niet uitschakelt.)  Dat kòn niet missen.
Mijn hemel. Ik was verbijsterd. Ik moest toen nog twee dagen wachten tot haar zus de coup de grace gaf.
Maar Marian wilde me niet alleen niet zien – ze was blijkbaar compleet neurotisch om aan me herinnerd te worden. Jezus. Oh, wat schrok ik.


Ze schrok van bovenstaand verhaal –  al toen ik er hier een apart bericht aan wijdde. Ja, dat merkte ik ook al weer. Heel simpel. Streisandeffect. Toen ik zag dat ze mijn oproep al zo snel had gezien en niet reageerde, vermoedde ik al dat ze in haar paniek zoiets kon gaan doen.
Afgelopen weken een paar dingen gecontroleerd en ja hoor, een stevig Streisandje.
Ik begrijp de schrik die ze had natuurlijk wel. Ik hàd het ook allemaal niet hoeven te vertellen.
Maar ja, Ik wàs gepikeerd door haar reactie. En zal dat ook wel blijven voor de rest van mijn leven. Roep wat je wilt, maar niemand weet hoe de laffe actie in dat café en die uit 1994 bij een onschuldig mens, dat ter goeder trouw was, voelde. Om dat er amper een sterveling is die zoiets heeft meegemaakt.

Ga ik verder iets doen met de opgedane kennis of zoeken naar meer? Nee, natuurlijk niet. Toen ik dat Streisandeffect zag, moest ik lachen. Okee, bitter, als die boer met kiespijn misschien. Maar zò’n knulligheid, zo’n naïeve onwetendheid…
Ik moest er maar boven gaan staan.  Hoe hard het oude zeer uit ’80 en ’94 (echt niet het eerdere) ook aan me vrat.

Wat het streisandeffect is kan iedereen zelf opzoeken. Verder adviseer ik Marian en de haren een goeie internetcursus. Bij een bibliotheek of zo. Leer dat dingen op het web nòòit echt weg zijn. In Friesland hebben ze hele goeie cursussen. Met veel aandacht voor privacy. Prima lui daar 🙂 .

Niet dàt er een volgende keer komt, echt niet, maar stel… overweeg dan eens een tijdelijk e-mail adres. Door jezelf of iemand anders te gebruiken. In plaats van de zoekende een paar dagen later op het privacykerkhof van Facebook bij je zus terecht te laten komen.


Het beeld van het meisje dat haar adem inhield omdat ze het vertikte om excuus aan te bieden aan een leraar. Het komt steeds vaker boven. Heb gewoon het idiote gevoel dat ze nooit volwassen is geworden.

Maar never mind. Het is allemaal gewoon verdomd jammer zoals het gelopen is – en het had nergens voor nodig geweest. Nooit.

Let’s call it a day.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *