Dit is een foto uit het AMC van 16 juni 2015. Ik lig dan al ruim twee weken zonder beweging op de IC. Ik mag hometrainen in bed. Ik zie mijn armen en benen, en hoewel nooit  indrukwekkend geweest: nog altijd voller en beter dan wat ze een maandje later, bij ontslag uit het ziekenhuis, zouden zijn.

Maar goed, het enige wat ik me hiervan herinner is dat dit een aparte droom in mijn delier was. Van het feitelijk gebeurde, heb ik geen enkele herinnering. Maar ‘die droom’ was een van de weinige prettige uit die weken, zei het dat-ie krankzinnig begon: in Zwolle. In een pand in het centrum. Bovenin woonde naast een broodjeswinkel, een vestiging van de bibliotheek van Almere in. Maar beneden zat de fietsenwinkel. Ik liet me daar een fiets aanmeten en zat prompt in Italië, in de zonnige bergen. Ik vloog tegen die bergen op 🙂 . Na afloop was er een picknick, met manden vol met heerlijk eten. En veel wijn. Het was prachtig.
Mijn gezicht op de foto verraadt niets. Ik was daar dus niet. Ik zat in Italië. Iedere indruk van de actuele realiteit verdween binnen seconden/minuten(?) volledig uit mijn korte termijn geheugen. Veel dromen bleven hangen – realiteit niet. Zo moet dementie zijn voor de patiënt.