Ik wil een herkansing!

Ik geloof dat ik een herkansing wil. Nee, niks bijzonders. Geen grote dingen. Gewoon iets sentimenteels. Eén vreemd moment uit mijn leven nog eens overdoen. Maar dan onder betere omstandigheden.

Begin maart 2015 liep ik vanaf Station Alexander over het Rotterdamse winkelcentrum de Oosterhof. Vermoeid en gehaast onderweg naar mijn moeder die nog hooguit een dag of twee, drie te leven had. Ter hoogte van de geldautomaat werden mijn ogen naar een echtpaar getrokken. Hij stond te pinnen. Zij stond er naast. Ik kende haar. Veertig jaar geleden waren we goed bevriend. Nee, niets meer dan dat. Ja, ik schreef daar eerder iets over. Blijkbaar een periode die impact had in mijn leven 😉 .

In het voorbijgaan, dat hooguit drie tellen duurde, bleef ik naar haar kijken. Ze zag me helemaal niet. Maar ze heeft me ook nooit zonder snor en baard gezien (ja die had ik ooit, jakkes).
Maar ik moest naar m’n moeder! Ik was te vermoeid en te somber om alert te reageren. Om stil te staan. Om haar aan te spreken. Ik bleef de hele dag maar denken waarom ik haar uitgerekend in deze periode moest tegenkomen. Zo bizar. En zo zuur in feite. Veertig jaar niet meer gesproken… Had dat dus wel heel graag gewild, zo merkte ik.
Met de gedachte ‘als dit allemaal voorbij is, ga ik proberen haar te vinden!’ hield ik mij die dag zoet.

En toen sloeg het leven een tijdlang helemaal op tilt.

De afgelopen maanden heb ik eindelijk geprobeerd haar te vinden. Ik heb haar zus gevonden en kreeg te horen  dat ze geen contact wil.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *