Een avondje Roger Waters

Dinsdagavond waren we bij het tweede concert van Roger Waters in de Ziggo Dome. Roger waters in de Ziggo Dome De voormalige bassist van Pink Floyd trad daar op tijdens de Us+Them tour. Hij komt nog tweemaal terug naar de Dome. Het schijnt dat er dan dvd opnames worden gemaakt. Hoewel het daar gisteren ook wel alle schijn van had. We telden maar liefst acht actieve camera’s.

In de Johan Cruyff Arena, naast de Ziggo Dome, trad Beyonce op. We wisten dat eerst niet, maar begonnen een vermoeden te krijgen bij het aanschouwen van het overwegend vrouwelijke publiek. Na afloop zorgde de volle Arena wel voor behoorlijk wat ergernis over de drukte bij Station Bijlmer Arena. Maar goed. We zijn thuisgekomen…

Het grappige is dat Roger Waters en David Gilmour met elkaar wedijveren om wie de mooiste en spectaculairste show kan maken. Bij het bekijken van de blu-ray van David Gilmour’s concert in Pompeï verzucht je na afloop dat het uitbarsten van de Vesuvius tijdens de toegifte, het enige kunstje is dat hem niet lukte. Dus wat zou Roger Waters daar tegenover gaan stellen?

Beiden teren ze voor minstens 90% op de oude Pink Floyd songs. Voor het merendeel van de fans is daar nauwelijks meer eer aan te behalen.  Zo zien wij toch gauw zo’n twee keer per jaar goede ‘coverbands’ die de songs òòk goed uitvoeren (meestal dan). Behalve het zien en beleven van de oude Pink Floyd goden, zal er dus toch wat extra’s moeten zijn.

Het eerste deel van Water’s concert is visueel mooi. Een gigantisch groot projectiescherm op de achtergrond waar prachtige,  grotendeels bekende, animaties op worden getoond. De aandacht ligt voor 100% op de muziek. Die wordt natuurlijk perfect uitgevoerd.  Voor mij is the Great Gig in the Sky altijd wel een hoogtepunt. De twee zangeressen, Jess Wolfe en Holly Laessig, deden het knap. Vooral technisch heel fraai. Maar ik miste de bezieling die ik twee jaar terug wel hoorde bij Durga McBroom in Lelystad (Youtube) . Einde van de eerste set was voor Another Brick in the Wall, met een Amsterdams kinderkoor, dat niet geheel in de maat danste. (Ook Youtube). Een ander nummer dat Halja filmde, was Welcome to the Machine. Waarschijnlijk om de Doctor Who tune, die heel kort voorkomt in de song,  weer te horen ;-). Ook die staat op de Youtube.
De enige drie eigen songs die Roger speelde waren Deja Vu, The Last Refugee en Picture That van zijn laatste album. Ronduit prachtige nummers, met een hele dikke politieke saus, die prima werden uitgevoerd. Ik vind die cd trouwens een topper. Al met al was het eerste deel van de show toch behoorlijk indrukwekkend. Hoewel Roger tot de pauze geen woord wisselt met het publiek, is er wel veel uitbundige non-verbale communicatie met het publiek.  Ik hoop dat ik op mijn 74e ook nog zoveel energie heb :-).

Degenen die in de pauze niet af hoefden te wateren of bij te tanken, werden vergast op een kwartier lang politieke indoctrinatie door Roger. Zijn meningen werden gedurende de hele pauze op dia’s op het grote scherm vertoond. Nou is Roger net als ik lekker links en ben ik dus heel blij dàt er überhaupt nog een ster is die zich politiek durft te compromitteren en dat ook nog eens vanuit de linkerhoek doet. Op de Flickr foto’s hieronder een paar voorbeelden. Ik hoorde in ieder geval geen chagrijnig gemopper, maar juist heel veel bijval.

In de tweede set, die muzikaal geen verrassingen bevat, worden de visuele registers helemaal opengetrokken.  In het midden en langs de lengteas van de niet echt kleine Ziggo Dome wordt een kleine dertig meter aan videoscherm uitgerold, dat transformeert tot een replica van het beroemde Battersea Power Station, compleet met varkens tussen de rokende schoorstenen. Op het niet statische scherm worden fantastische animaties vertoond. Het merendeel is een genadeloze roast van Donald Trump.
Even later vliegt er een geweldig groot varken de zaal binnen. Vrij als een vogel toert het varken door de zaal. Tijdens de slotnummers is het de duistere maan, die om het beroemde prisma van Dark Side of the Moon cirkelt. Wat drones al niet vermogen…

Het hoogtepunt is voor die met lasers  geprojecteerde prisma ( ‘de piramide’). Zelden zo’n mooi lichteffect gezien. Ik laat de foto’s hier maar spreken…
Helemaal aan het eind van het concert, tijdens de climax van Comfortably Numb, wordt er boven het publiek een tickertape parade van miljoenen briefjes losgelaten, met daarop dat ene, voor Roger zo belangrijke woord:  ‘Resist‘ .

Het was een geweldige avond. Geniet van onze 107 foto’s en drie filmpjes op Flickr. Ze zijn door ons allebei gemaakt, met twee pocketcamera’s en een telefoon.
Roger Waters, Ziggo Dome, Amsterdam, 19th June 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *