Op Facebook postte ik gisteren een bericht met de song Drive Home van Steven Wilson erin, met een verhaaltje erbij. Die song van Steven Wilson, die ik altijd al erg mooi vond, gaat over een verdrongen trauma. Een man verliest bij een mogelijk door hemzelf veroorzaakt ongeluk zijn geliefde. Hij verdringt de herinnering eraan compleet. Later komt de geest van de overleden vrouw terug om hem erop te wijzen dat hij het alsnog onder ogen moet zien en de zelfverwijten los moet laten. Uiteraard trok ik op Facebook het lijntje door naar mezelf en het verhaal dat ik hier het afgelopen jaar de vrije ruimte heb gegeven en waarin te zien is hoe ik langzaam maar zeker het exacte verloop terug vond van die deels verdrongen gebeurtenissen van zo’n veertig jaar geleden.

Het is allemaal erg persoonlijk, maar ik moest wel. Ik had er zo graag met haarzelf over willen praten. Zag er na veertig jaar geen enkel gevaar of bedreiging meer in. Ik hàd haar in 2015 lang genoeg aan mogen staren om heel bewust te beseffen dat alle gevoelens weg zijn, dat alleen de beschadigde herinnering er nog is. Maar met haar spreken mocht niet. Ze is zelf blijkbaar nog heel erg angstig.
Waarom toch? Soms denk ik cynisch dat ze bang is om zichzelf weer in mijn ogen te verliezen. Duh. Veertig jaar. Hallo, voel eens aan je voorhoofd.
We speelden het spel gewoon verkeerd. We hadden een kans, maar gooiden hem allebei weg. Ik was zo godsgruwelijk onzeker over alles. Zij vertikte het om haar kikker een kus en een kans te geven. Het is niet anders.

Nu tikt mijn wekker door – ik ben er nog wel even, maar heb beslist geen eeuwig leven – en wat zou ik haar voor mijn dood zo graag nog eens spreken. En op een fijne manier afscheid nemen. Wij hadden geen ruzie. Wij hadden geen hekel aan elkaar. Integendeel. We verdienden dat goeie afscheid gewoon. Ook al is het veertig jaar later.
Nu heb ik mijn trauma onder ogen gezien, heb er vrede mee. Maar wat zou ik het nu graag willen kunnen afsluiten en wat mis ik dat afscheid.