Delirium

Er zijn momenten dat ik me afvraag of dat delirium echt wel voorbij is en dat ik misschien gewoon nog wakker moet worden. Het pijnlijke lichaam waarin ik me voortsleep – en dat hoofd dat niet meer hetzelfde is als vroeger. Het is soms zo moeilijk om te dragen. De angst om de risico’s die ik loop. Kans op vroege dementie onder andere. En dan schrikken als je die gebruiksaanwijzing totaal niet meer kunt bevatten. Geen boeken of lange verhalen meer kunt lezen. En dat je moet nadenken als je voor de spiegel staat. Wat is mijn linkerkant? Waar is mijn werk gebleven?

Ja. Best deprimerend. Maar geloof me, na een paar minuten dank ik god weer op m’n blote knieën dat ik leef. Dat Halja er is. Dat het ons nauwelijks aan iets ontbreekt. Dat ik kan lachen en van natuur, muziek en kunst kan genieten. En oh zo veel prachtige vrienden heb.

Het is nauwelijks uit te leggen wat een delirium is. Hoe het voelt en wat je meemaakt. Nachtmerrie na vreselijke nachtmerrie, één lange krankzinnige nachtmerrie. En dat een maand lang. Heel af en toe die onderbreking… een chirurg… iets met een openhartoperatie… en dat in het delirium direct weer vergeten zijn. Regelmatig beseffen dat je in de hel terecht bent gekomen en jezelf wanhopig afvraagt hoe, wanneer en waarom ben ik hier terecht gekomen? En hoe lang moet het nog duren? Ontzettende wanhoop.

Er zijn mensen die zich nooit meer durven laten opereren vanwege de angst voor een delirium (o.a. filmpjes op http://www.fcic.nl/onderzoek/icu-delirium1/). Op 12 november ga ik trouwens naar een symposium over het Post Intensive Care Syndroom – en wie weet wat ik wijzer word.

Het gekke is dat medici/verplegers soms moeite hebben om een delirium vast te stellen. Het begin was bij mij duidelijk. Maar gaandeweg besefte zelfs Halja niet dat ik nog steeds koekwaus was. Ze sprak tegen me. Ik sprak zelfs terug, zegt ze. Uiteindelijk liet ze een collega en manager op bezoek komen. Ik schijn de gekste dingen geluld te hebben (Hebben ze het verschil eigenlijk wel gemerkt? 😉 ). Maar wanneer ik er van af was? Nee, dat hadden ze totaal verkeerd gezien. Of kon ik de boel zo goed belazeren?

Halja schreef op 14 juni op Facebook over mij:
Slowly turning into Peter again. Saying weird things like wanting tea by pump (? what? how? 🙂 ), telling the nurses that he can’t remember what his profession is, because he finds the questions annoying. Yeah, please be as annoying as you want…

(Die vragen waren een onderdeel van een delirium test, weet ik nu. Ook veel Engels op mijn Facebook toen. Vanwege de buitenlandse vrienden. En ja, ‘weird things’ zeggen – ik begon duidelijk weer op mezelf te lijken 😉  )

Ik mocht zelfs een zinnetje op Facebook schrijven van Halja, op 24 juni 2015:
Life is stupid . I don t know mysel what. I am hearin and seeyying. And if thatt whill evevever chacnange

Ik kan me er absoluut niks van herinneren.

Maar begreep niemand wat ik schreef? Dat ik zelf niet wist wat ik precies hoorde en zag en niet wist of dat ooit nog anders zou worden? Een schreeuw vanuit mijn delirium.
Vanaf die dag (24e) werd ik blijkbaar ook niet langer als ‘delirant’ bestempeld. Mijn god… op 30 juni werd ik pas wakker uit die nachtmerries en heb maar een enkele herinnering van de dag daarvoor. Wazige beelden, dat Halja mij rondrijdt in een rolstoel en ze iets vertelt over schilderijen en een museum. Maar waar ze me rondrijdt en waarom? Geen idee. Die één na laatste dag droom ik ook dat ik op de trein naar Almere mag stappen. Héél ver komt die trein niet.

En dan dat hoofd.
Het kan een gevolg zijn van de hartlongmachine. Daarvan is het bekend. Maar ook van het lange IC verblijf, het delirium en misschien de hartstilstand. Of de combinatie van allemaal. Als het alleen de hartlongmachine was, had het al lang over moeten zijn. Simplistisch gezegd: er schijnen receptoren in bepaalde delen van mijn hersenen (o.a. prefrontale cortex) beschadigd of weg te zijn. Nog simpeler gezegd: er zit geen filter meer op mijn gedachtenwereld. Alles wat erin komt of eruit gaat. Alles is ongefilterd. Ook alles dat binnen mij rondpompt. Herinneringen. Ik kan werkelijk met ongelooflijke precisie herinneringen ophalen. Compleet met stemmen, gesprekken, geluiden en geuren. Soms is dat grappig. Als ik iets wil herbeleven concentreer ik me even en hoppa… er gaat een film spelen.
Soms is het niet grappig. Sowieso erg vermoeiend en soms heel pijnlijk dus. Iets dat leuk is, is geweldig. Iets wat minder is zuigt heel erg heftig.

Oh, oh… maar verklaart dat niet een en ander van de afgelopen weken?
Ik weet het niet. Misschien. De gedachte om ooit een keer ‘vrede te sluiten’ met het meisje dat mijn eerste en meest pijnlijke liefdeservaring werd, bestond al zo’n 25 jaar. Ik kon het toen niet verdragen dat ze zich van mij afwende – na iets wat toen ook al 15 jaar geleden was. Maar ik zat toen net in een jonge relatie. Ik heb het laten rusten en dacht: later. Komt later wel. Is nu geen haast bij. Het ‘later’ werd ‘na mijn pensioen’. Alle mogelijke scherpe kantjes zouden dan zijn gesleten dacht ik – bovendien was ik het  lijdend voorwerp.
Toch?

Nee, het plan kwam niet daardoor, denk ik. Wel kwam de uiteindelijke ontknoping (ze wil niets van mij weten) veel harder aan dan ik vooraf had ingeschat. De herinneringen snijden soms vreselijk hard door mijn ziel. Ook ongefilterd.

Blijkbaar is er iets dat mijn gedachten altijd (regelmatig) weer terugbrengt naar haar. Ik omschreef het in een vorig bericht al eens als ‘zus-gevoel’. Nonsens natuurlijk. Ik deed het mezelf aan. Maar je begrijpt waarschijnlijk wel dat het hard aankwam en dat er iets in mij zit dat…

Peace of mind is sometimes hard to find.

En zuigt het leven soms vreselijk. En toch sta ik de volgende dag weer vrolijk op. En blij. Zó blij dat ik leef. Dat kun je eigenlijk alleen begrijpen als je even dood bent geweest.


Okee, voor de doorsnee passant komt dit stukje misschien heel erg heftig over. But it’s my life.

Voor de rest zal dit stukje wel een ‘stukje verwerking’ zijn.

I’m fine. Really.

Poor me another drink, please.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *