De laatste keer dat ik griep heb gehad kan ik me eigenlijk niet eens herinneren. Als kind? Jong volwassene? Geen idee.
Maar vorige week zondagochtend ging het ineens mis. Ik wist werkelijk niet meer waar ik was of wat ik deed. Ik was uit mijn bed gedonderd en Halja had 112 gebeld, want ze had gezien dat mijn temperatuur nogal hoog was. Ik herinner me nog de ambulance, met loeiende sirene. Binnengebracht worden, voorzien van allerlei kabels en slangen, inclusief een katheter. Getsie. Heb nog mee liggen kijken hoe dat ding naar binnen ging :-). Maar wel prettig, want je hoeft je over naar de wc moeten niet meer druk te maken. Al is die plaszak wel een confronterend attribuut. De diagnose was griep en een dubbele longontsteking (i.e. ontstoken in beide longen). Via de spoedeisende ging ik twee dagen later naar Cardiologie en nog eens twee dagen later naar ‘mijn’ Longafdeling. Na nog eens twee dagen mocht ik naar huis, waar Halja ook nog zat uit te zieken…
Niets dan lof trouwens voor het Flevoziekenhuis. Wat een goeie artsen, wat een superlief en geduldig verplegend personeel. Een overwegend goeie keuken ook. Twee dagen later bleek er op andere afdelingen ineens schurft te zijn uitgebroken. Shit, maar het was gelukkig snel onder controle.
Gelukkig zijn griep en longontsteking dingen die over gaan, dus afgelopen vrijdag mocht ik weer naar huis om verder bij te komen.
Ik had een stevige deuk opgelopen, want ik kon amper een blokje om ons huis heen lopen. Dus dat wordt na 11 jaar opnieuw aanpoten. Ik hoop dat mijn polyneuropathie niet verergerd is.
Rest nog de vraag: “ja, maar ik was gevaccineerd?”. “Pure pech!” lijkt het antwoord te zijn. Opmerkelijk is wel dat het legertje trollen dat zich baseert op het gedachtengoed van Willem Engel blijkbaar Facebook afstruint op zoek naar plekken om te poepen en hun onwelgevallige commentaar achterlaat onder mijn berichten daar. Fuck ‘m all.
Categorie archieven: Wat verder ter tafel komt
Borderline persoonlijkheidsstoornis
De laatste tijd loop ik weer regelmatig aan tegen artikelen over de Borderline Persponlijkheidsstoornis (BPD, waarbij de D staat voor Disorder), een aandoening waarbij – heel simpel gezegd – de patiënt in zijn gedachtenwereld tussen uitersten heen-en-weer wordt geslingerd.
Er zijn best wel goeie en toegankelijke boeken over het onderwerp geschreven, een aanrader is Gevalletje Borderline van Kathelijn Hulshof.
Waarom heb ik het hier ineens over? Welnu, lang, lang geleden was mijn ex-partner het slachtoffer van deze aandoening. Ze onderdrukte de stoornis, waardoor er bij haar ook vermoeidheidssymptomen begonnen op te treden. We woonden best lang samen. Dat ging goed, totdat een psycholoog er in slaagde de borderline stoornis bij haar los te krijgen. Die stoornis begon zich uiteindelijk tegen mij te keren. Ik kon dit niet vedragen en de relatie ging uit. (Ik had heel veel verdriet, maar kwam er toen pas achter hoeveel ontzettend lieve mensen er bij de bibliotheek in Capelle aan den IJssel, mijn oude woonplaats, werkten. Ik krabbelde op uit een diep dal. Heel veel later, toen ik in Almere wegens mijn gezondheid moest stoppen, ben ik nog speciaal naar Maastricht gereisd om nog één keer met mijn oude Capelse manager, die daar inmiddels woonde, het glas te heffen. Never forget).
Maar goed, Borderline, ik heb er dus persoonlijke ervaringen mee en denk bij het tegenkomen van de term vrijwel altijd direct aan haar. Nee, ze kon er niks aan doen. En we zijn gelukkig als heel goede vrienden uit elkaar gegaan. Ieder onze eigen weg, allebei geworden wie wij zijn. Ik vraag me dan ook regelmatig af hoe het met haar gaat.
Stom? Zo lang geleden? Een ex? Drie maal ja. Shoot me. But that’s me.
Genesis fan
Amsterdam Light Festival
Het Amsterdam Light festival is bijna afgelopen en wij waren nog niet geweest. Meestal zijn er leuke foto’s te maken dus we moesten maar. Afgelopen maandag zouden we de rondwandeling van 8,5 kilometer eindelijk gaan maken. Eerst even lekker heet eten bij ons favoriete Sichuan restaurant in de Warmoesstraat. We zitten daar bijna iedere maand wel een keer. Hij is goddelijk. Na de maaltijd door de Warmoesstraat richting Beursplein gelopen, om halverwege keihard te struikelen over een stapel fietsen die slordig over het trottoir lagen geparkeerd. Ik kon ze niet meer ontwijken en aangezien ik met een duur fototoestel om mijn nek liep probeerde ik dat te beschermen door mijn knieën op te trekken. Het fototoestel werd er misschien door gered, maar mijn knie niet. 
