Je top tig delen…

Al sinds een paar jaar vliegen de muzieklijstjes op Facebook je met grote regelmaat om de oren. Natuurlijk in december, als de Top 2000 weer gekozen moet worden. Maar ook op willekeurige momenten zie je ineens draadjes met als tekst ‘post de covers van je tien meest favoriete albums en tag iemand die dat ook moet doen’.
Ja, als we daar allemaal aan meedoen is Facebook gauw verstopt, dus ik tag zelden iemand anders. Laat ze zelf maar bepalen of ze mee willen doen. Ik vind het echter nooit zo vervelend om mijn lijstjes te delen. Het is geen wedstrijd en er is voldoende keuze. Zoveel mooie muziek.

Vandaag moest ik hard lachen om mijn oude schoolvriend Bob, die bij een gekozen album  van een andere oud-klasgenoot op Facebook begon te brullen, ‘hé, jullie jatten mijn albums!
Ja sorry, Bob, eigen schuld, al die mooie muziek hoorden we bij jou thuis vaak als eerste :-).
Tegenwoordig zouden ze je een influencer noemen, denk ik. Of had je een Youtube kanaal gehad, of had je podcasts gemaakt. Noem maar op.

Vroeger was het allemaal gewoon gezelliger. Ech wel.

Wisten jullie trouwens dat ik deze mooi vind?

Oude liefde…

Vorige week een bezoek gebracht aan een oude liefde.  De band Camel van componist en gitarist Andrew Latimer.  Ze speelden in de grote zaal van Tivoli Vredenburg in Utrecht. De liefde voor de muziek van Camel gaat al bijna een leven mee.

Ik zag de band vele malen live. En iedere keer weer meegezogen met de emotie die Andrew Latimer in zijn gitaarspel legt. Andrew Latimer, gitarist van de band Camel. Foto copyrights: Peter Nugteren.Die emotie is af te lezen aan zijn bijzondere expressie en kàn je gewoon niet ongeroerd laten.  Ik zag ze in 1977 voor het eerst, in de Doelen. Daarna in november 1978 in Carré.  Van dat concert herinner ik me dat het de eerste keer was dat ik daar met de auto heen reed. Door noodweer. Zenuwachtig verliefd. Kroketje eten in de snackbar van Ruud Krol.  Herinneringen…

Lees verder