Op Facebook postte ik gisteren een bericht met de song Drive Home van Steven Wilson erin, met een verhaaltje erbij. Die song van Steven Wilson, die ik altijd al erg mooi vond, gaat over een verdrongen trauma. Een man verliest bij een mogelijk door hemzelf veroorzaakt ongeluk zijn geliefde. Hij verdringt de herinnering eraan compleet. Later komt de geest van de overleden vrouw terug om hem erop te wijzen dat hij het alsnog onder ogen moet zien en de zelfverwijten los moet laten. Uiteraard trok ik op Facebook het lijntje door naar mezelf en het verhaal dat ik hier het afgelopen jaar de vrije ruimte heb gegeven en waarin te zien is hoe ik langzaam maar zeker het exacte verloop terug vond van die deels verdrongen gebeurtenissen van zo’n veertig jaar geleden.
Categorie archieven: Muziek
Midsummer Prog Festival Valkenburg
Tijd voor de terugblik op het Midsummer Prog Festival in Valkenburg op 22 juni.
Vorig jaar waren Halja en ondergetekende een midweekje in Valkenburg, de zuidelijkste tourist trap van Nederland. 
Natuurlijk is het een gezellig stadje. Volop wandelgelegenheid in de prachtige heuvelachtige natuur erom heen. Horeca met grote terrassen. Meerdere kroegen met speciaalbier. Eigenlijk geweldig. We hebben ons toen prima geamuseerd.
Op een middag liepen we bovenlangs het prachtige openluchttheater. Wauw. Wat zou het geweldig zijn om daar eens een concert van een progband mee te maken, zo lachten we naar elkaar.
Steve Hackett in de Boerderij
Oud Genesis gitarist Steve Hackett trad vorige week drie maal op in een uitverkochte Boerderij in Zoetermeer. Ik was bij het derde concert, op vrijdag de 24e mei.
Steve Hackett is de enige vertegenwoordiger uit de oude Genesis stal die de muziek van zijn oude band trouw blijft. Meestal zijn zijn optredens wel gelardeerd met een paar klassiekers, waarvan Firth of Fifth, met die immens mooie gitaarsolo natuurlijk de bekendste is.
Dit keer werd na de pauze zelfs het hele Selling England by the Pound album gespeeld. Dus volop sentiment voor de oude proggers.
Je top tig delen…
Al sinds een paar jaar vliegen de muzieklijstjes op Facebook je met grote regelmaat om de oren. Natuurlijk in december, als de Top 2000 weer gekozen moet worden. Maar ook op willekeurige momenten zie je ineens draadjes met als tekst ‘post de covers van je tien meest favoriete albums en tag iemand die dat ook moet doen’.
Ja, als we daar allemaal aan meedoen is Facebook gauw verstopt, dus ik tag zelden iemand anders. Laat ze zelf maar bepalen of ze mee willen doen. Ik vind het echter nooit zo vervelend om mijn lijstjes te delen. Het is geen wedstrijd en er is voldoende keuze. Zoveel mooie muziek.
Vandaag moest ik hard lachen om mijn oude schoolvriend Bob, die bij een gekozen album van een andere oud-klasgenoot op Facebook begon te brullen, ‘hé, jullie jatten mijn albums!‘
Ja sorry, Bob, eigen schuld, al die mooie muziek hoorden we bij jou thuis vaak als eerste :-).
Tegenwoordig zouden ze je een influencer noemen, denk ik. Of had je een Youtube kanaal gehad, of had je podcasts gemaakt. Noem maar op.
Vroeger was het allemaal gewoon gezelliger. Ech wel.
Wisten jullie trouwens dat ik deze mooi vind?