Monument voor mijn adolescentie…

Nog één keer dan, maar dan de ‘full monty’…

Op zich was het natuurlijk geen bijzonder verhaal. Jongen (20) en meisje (18) vinden elkaar aardig. Jongen vindt meisje zelfs veel meer dan aardig. Meisje zegt uiteindelijk ‘nee’ tegen hem. Jongen huilt. Meisje huilt. En het leven ging door.
De shit die in een jong mensenleven gebeurt. Op zich niets speciaals mee. Hooguit sentimenteel voor later. Later trouwden ze allebei met een ander en leefden ze nog lang en gelukkig.

De jongen vergat het meisje echter nooit. Ze was in zijn geheugen gegrift als een aparte herinnering, ook al was het nooit wat tussen ze geworden en waren ze uit elkaars zicht verdwenen. Hoe dàt gebeurd was wist-ie niet meer. Hij wist ook wel dat ze nooit bij elkaar hadden gepast. Spijt of pijn daarover had hij allang niet meer. Maar wel jammer dat er geen blijvende vriendschap was geweest. Hadden ze dat elkaar niet ooit beloofd? Hij vroeg zich ook regelmatig af hoe het toch met haar zou gaan.

Toen de jongen van twintig een man van zestig was geworden besloot hij zijn nieuwsgierigheid te bevredigen en haar op te zoeken via Twitter en Facebook, ook al omdat hij meende dat hij haar een paar jaar daarvoor gezien had in Rotterdam. Dat was eigenlijk een rotmoment, zijn moeder lag toen op haar sterfbed en hij herinnerde zich toen ook nog eens een heel rare ontmoeting met haar en haar moeder, ruim twintig jaar daar weer voor. Hij had haar dus maar niet aangesproken in Rotterdam.

Het meisje reageerde uiteindelijk negatief op zijn Facebook oproep. De jongen voelde dingen ineens weer zoals hij het veertig jaar daarvoor had gevoeld – net alsof het meisje weer ‘nee’ tegen hem had gezegd – het voelde leeg – alleen zonder verdriet dit keer.

De herinneringen kwamen allemaal terug. En na een paar weken schrok hij ’s nachts wakker uit een ellendige droom. De vriendschap was niet – zoals hij dacht – als een nachtkaars uitgegaan, maar op een heel pijnlijke manier plotseling ontploft.
Een  boobytrap die anderhalf jaar nadat het meisje ‘nee’ tegen hem had gezegd in zijn gezicht ontplofte. En dat 38 jaar later nog eens deed.

Die jongen was ik. Ik schreef hier al vaker over en heb de meeste verhalen weer weg gehaald, teneinde uiteindelijk een compleet beeld neer te kunnen zetten. Ik hoop dat dit dan dat uiteindelijke beeld is. Ik geloof van wel. Voor mij is het een soort van monument voor mijn verleden, mijn moeizame adolescentie.

Het verhaal bevat heel gevoelige persoonlijke passages – het leven zuigt soms als je jong bent.

Het hele verhaal volgt na de break. Ik spring af en toe wat heen en weer in de tijd, herhaal af en toe wat – omdat het verzamelde stukjes zijn – maar het blijft te volgen. De geschatte leestijd is ongeveer twintig minuten. Dus neem de tijd. En maak kennis met de gevoelige dweil in mij 🙂 . Op het einde doe ik een soort van oproep. ‘Wie helpt mij?’

Lees verder

De Wolschuur in Moordrecht

Gisterochtend kreeg ik een ingeving. Bij de vraag ‘waar zal ik vandaag eens gaan fietsen?’  besloot ik het al langer voorgenomen plan uit te gaan voeren om de Rottemeren en omgeving weer eens te verkennen. Een ritje van Rotterdam Alexander, via Rotte, Nieuwerkerk, Moordrecht naar Gouda leek me wel mooi. Ik zou weliswaar langer in de trein zitten dan dat ik aan het fietsen was, maar ik hunkerde naar de plekken waar ik vroeger fietste.

Lees verder

Bootlegs met herinnering: Genesis, 1978

Degenen die in mijn links hebben gesnuffeld, hebben wellicht www.halleyandpeter.nl ontdekt. Het in 2001 ontstane hobbyproject van mijn vrouw Halja (naam in jeugdjaren ver-Amsterdamst naar Hallie en dat vanwege internet ver-internationaliseerd naar ‘Halley‘)  en mij: verzamelen van vooral Genesis bootlegs.  De domeinnaam kwam er pas veel later. Maar doordat we toen één van de eersten waren die hun bootleglijst op het web deelden, groeide de collectie als een waanzinnige en gingen we veel verder dan Genesis alleen. Mogelijk hadden we ooit zelfs een van de grootste collecties ter wereld.  De hobby is momenteel zo goed als doodgebloed, maar uiteraard hebben we alles nog. En veel mooie herinneringen.

Pakweg tienduizend schijfjes met concertopnames van wisselende kwaliteit.  Zitten daar opnames tussen waar je heel erg gesteld op bent, waar je naar teruggrijpt?  Natuurlijk.

Lees verder