Zenuwepijn

Zenuwenpijn is met recht en plat uitgedrukt een zenuwepijn. De ‘pijnstillers’ die ik er tegen slik zijn een combinatie van antidepressiva en lyrica (amitriptyline en pregabaline). De bijwerkingen zijn daarvan zo heftig dat ik mij ten einde raad maar naar de pijnpoli heb laten verwijzen. Aldaar werd ik gelukkig goed en geduldig ontvangen. Een intakegesprek van maar liefst anderhalf uur. Ik kon het amper aan.
Tijdens het gesprek werd ook nog eens naar de oorzaak gekeken. Er zijn een aantal vormen/oorzaken van polyneuropathie bekend (o.a. suikerziekte). Ik val onder de ‘critical illness polyneuropathie’. Hierover is weinig bekend (wat gebeurt er nou precies met je zenuwen als je daar op die IC met je delier ligt te pruttelen?), maar o.a. door het hoge aantal coronapatiënten dat op de IC heeft gelegen (ligt) verwachten de pijnpoli’s de komende jaren een hoge instroom. Het heeft bij mij ook zes jaar geduurd voor ik aanklopte.
De dingen die uit hun trukendoos gehaald worden zijn o.a. pepperspray, oh nee, peperzalf. Ik mag daar gelijk mee beginnen. De capsaïcine, hoofdbestanddeel van die peperzalf veroorzaakt prikkels, die op hun beurt de zenuwprikkels min of meer lam leggen. Niet met blote handen aanbrengen dus 🙂 .  Volgende afspraak is een TENS apparaat (Transcutane Elektrische Nervus Stimulatie). Dit moet de pijnsignalen naar de hersens blokkeren en het lichaam aanzetten tot het produceren van pijnstillende stoffen. Zie filmpje. Als dat niks is dan mag ik in het ziekenhuis lekker trippen op ketamine (een medicijn dat de overgevoeligheid van het centraal zenuwstelsel onderdrukt. De ketamine wordt met een infuus direct in het bloed toegediend. De toediening duurt 24, 48 of 96 uur.). Vanwege de mogelijk hallucinante bijwerkingen van ketamine (verboden partydrug) gebeurt dit in het ziekenhuis.
Tenslotte zou geprobeerd kunnen worden om medicatie eens in de zoveel tijd per injectie toe te dienen. Hiervoor heb ik een oriënterend gesprek met een anesthesioloog in oktober.
Kortom, dit was update twee. Ik hou jullie op de hoogte.

Gezondheidsupdate

Ik ben het voorbije jaar erg stil geweest hier. Weinig inspiratie en een lijf dat vervelend doet. Nee, godzijdank geen Corona – we zijn voorzichtig geweest en inmiddels gevaccineerd. Maar vanaf de zomer van 2020 merkte ik dat ik conditioneel geen enkele progressie meer maakte en juist steeds moeizamer ging lopen en fietsen. Begin 2021 raakte ik best wel in paniek. Zoveel pijn bij alles. Eerst dacht ik aan de pompkracht van mijn hart en de mogelijke toestand van mijn vaten (etalagebenen?). Meerdere MRI scans gehad en EMG onderzoeken. EMG of elektromyografisch onderzoek is een onderzoek naar het functioneren van zenuwen die spieren aansturen. Hier kwam uit dat ik polyneuropathie heb. Hart en bloedvaten zijn gelukkig oké.
Peter met een matjePolyneuropathie, of PNP, manifesteert zich bij mij als een prikkende pijn in de onderbenen en voeten. Het kan zich ook naar de armen en handen uitbreiden, maar dat is mij tot nu toe bespaard gebleven. Opgelopen tijdens mijn maandje verblijf op de Intensive Care in 2015.
Aan PNP valt weinig te genezen. Er zijn medicijnen die pijnstillend werken. Gelukkig werken die pillen bij mij, maar ze hebben wel rottige bijwerkingen: ik word er zo suf van als een konijn. Verder zagen ze bij een MRI dat ik twee hernia’s heb. Aan één van de twee ben ik inmiddels geopereerd. De stekende pijn in mijn linkerbil is daardoor weg en ik kan me beter bewegen. Maar pijnvrij voelt anders. Vanwege de herniaoperatie heb ik ook nauwelijks een idee hoe ik er conditioneel voor sta.
We gaan zien wat de toekomst brengt.
(Bij de foto: ja, dat is mijn haar)