Een vergiet. Dat is wat mijn geheugen is geworden. Er is niets mis met mijn “lange-termijn” geheugen. Ik weet nog perfect waar ik vroeger – als in héél vroeger – heb gewoond en wat ik als klein kind beleefd heb. Maar oh wee, kleine dingen kunnen soms zomaar het ene oor of oog in komen en er direct weer uit zijn, Of later pas weer terugkomen. Vooral mijn vrouw wordt hier gek van :-).
Het Amsterdam Light festival is bijna afgelopen en wij waren nog niet geweest. Meestal zijn er leuke foto’s te maken dus we moesten maar. Afgelopen maandag zouden we de rondwandeling van 8,5 kilometer eindelijk gaan maken. Eerst even lekker heet eten bij ons favoriete Sichuan restaurant in de Warmoesstraat. We zitten daar bijna iedere maand wel een keer. Hij is goddelijk. Na de maaltijd door de Warmoesstraat richting Beursplein gelopen, om halverwege keihard te struikelen over een stapel fietsen die slordig over het trottoir lagen geparkeerd. Ik kon ze niet meer ontwijken en aangezien ik met een duur fototoestel om mijn nek liep probeerde ik dat te beschermen door mijn knieën op te trekken. Het fototoestel werd er misschien door gered, maar mijn knie niet. 
Levens zijn niet mooi of afgerond
maar vol breuken en scherven, tragische gebeurtenissen,
toevallige ontmoetingen, dingen die men begon
maar in de steek liet of vergat of verving door iets anders,
reeksen misverstanden ook, met komische uitslag;
dat alles wringt zich dooreen, onherkenbaar geworden
als een dorp na een aardbeving: waar men wroet naar wat men bezat
niet omdat het – een kromgetrokken lepel bijvoorbeeld –
nog zou kunnen dienen, maar om
half uitzinnig, de heilige grond te kussen:
‘Hier was het!’
Van Frida Vogels Uit: De harde kern deel 3 (Van Oorschot, 1994)
Ik kwam dit tegen op de Facebook pagina ‘het mooiste gedicht’. Vond het te mooi om het er te laten staan. Totdat iemand me op de copyrights wijst, natuurlijk 🙂 .