Ik zit dus weer op LinkedIn. Waarom toch in hemelsnaam?
Nou, omdat ik dus nog steeds die sentimentele dweil ben. Ik lees graag hoe het die lieve mensen die ik tijdens mijn carrière in de bieb heb leren kennen vergaat. Waar werkt die en die nou? Welke ontwikkelingen zijn er nu in de bibliotheekwereld? Wat doen mensen die ik ooit kende nu? Het blijft leuk. Vond zelfs iemand waarvan ik nooit had verwacht dat die een profiel zou aanmaken.
Morgen op stap met een aantal oud-collega’s uit heel Nederland en daarbuiten. We gaan de Koninklijke Bibliotheek bezoeken en den Haag onveilig maken. Ik vind het wel zó leuk! Verheug me daar al een week op!
Categorie archieven: Geen categorie
De dingen zoals die voorbijkomen
Vorige week mocht ik zowel op vrijdag als op zaterdag bij de begrafenis van goede vrienden zijn. Vrijdag was dat bij het afscheid van een goede bibliotheekvriendin uit Amsterdam. Ze verloor de oneerlijke strijd van die vreselijke kutziekte die kanker heet. Zaterdag mocht ik aanwezig zijn bij de begrafenis van een vriend die ik misschien pas een jaar of zo kende. Een lieve man met humor en grote liefde voor muziek, met name de muziek van de componist Dimitri Shostakovich. Een week voor zijn plotse dood nodigde hij me nog uit om bij een concert in de Rotterdamse Doelen, zijn zoon, die verhinderd was, te vervangen. Ik kon niet. Vreselijk. Had ik maar. Was ik maar.
Ik had nog zo graag zijn verhalen gehoord en met hem van mooie muziek genoten.
Beide begrafenissen waren trouwens op de mooi gelegen Nieuwe Noorder begraafplaats in Amsterdam Noord.
Een bizarre week trouwens, waarin de wereldpolitiek me ook weer volop bezig hield. Wat leven we toch in een gevaarlijke tijd, waarin twee volidiote dictators op beide zijden van de grote oceaan hun onsmakelijke machtshonger loslaten op de wereld. Van Poetin wisten we het al zoveel langer, Trumps waanzin begint ook langzaam maar zeker tot de rest van de wereld door te dringen. Hij zit er nu bijna een jaar. Hopelijk weten ze hem nu zo langzamerhand weg te krijgen.
Oh ja, de kerstboom staat. Halja is al volop bezig de maaltijden voor te bereiden. Ik wens u een voorspoedig 2026. Ik hoop dat we ook dat jaar in vrede uit mogen zingen.
Ziek van polletiek.
Het niveau van de vaderlandse politiek heeft een absoluut dieptepunt bereikt. Feiten doen er niet meer toe. Volgens de media en de populistische partijen heeft Nederland een asielcrisis.
Nee mensen, die hebben we helemaal niet. Maar alles wat een beetje op populisme gericht is loopt achter Geert Wilders aan, die met zijn verwende geklaag en getier hele volksstammen achter zich aangekregen heeft. Allemaal proberen ze de stem van die ontevreden, verwende kiezer te trekken met onmogelijke (want grondwet en internationale verdragen die ons beschermen tegen deze onzin) en onmenselijke beloftes (vluchtelingen als dingen beschouwen in plaats van als mensen), wat het in 1938 ook best aardig deed. We weten hoe dat afliep.
Ondertussen blijven echte problemen liggen: o.a. klimaat en huisvesting. Twee hele lastige problemen, want oplossingen hebben impopulaire gevolgen. Ons vorige kabinet, nog olv Mark Rutte had daar in ieder geval redelijke compromissen in gevonden. Maar ja, daar scoor je niet mee. Dus die oplossingen gingen in het zojuist gevallen Kabinet Schoof dus weer op een hoop, zodat zeker werd dat wij de klimaatdoelen voor 2030 (en later) zeker niet gingen halen en er daardoor ook niet meer gebouwd kon worden.
En het ziet er niet naar uit dat er enige verandering aan zit te komen, want de populistische partijen (PVV, VVD en CDA voorop) domineren in de media – en dus de peilingen.
En daar ben ik dus ook een beetje ziek van.
PS: de afbeelding is een spotprent van Oppenheimer uit de NRC.
Plaspillen en licht aan het eind van de tunnel?
Plaspillen, of netter gezegd: diuretica, zijn zoals het woord al zegt driewerf kut. Met peren. En niet alleen dat je er veel van moet plassen, ik heb er net als met de betablokkers in een eerder stadium steeds meer van nodig om mijn bloeddruk op peil te houden. En dat lukt niet. Hij blijft maar stijgen.
En ik heb last van die pillen. Bijwerkingen hydrochloorthiazide, veel voorkomend: op één na heb ik ze allemaal. Ik ben het zat. Hele dagen met buikpijn. Depressief. Verward als de neten. En de hele dag door zeiken. Excusez les mots. Ik ben het zat.
Maar, een maandje geleden kreeg ik ineens een mailtje van mijn internist: kijk eens wat ik gevonden heb op een recente CT scan van u? (Ja ik had toestemming gegeven om die te bekijken) Er zit een vernauwing in een een nierarterie van u. Met een screendump uit de scan er bij, met de vernauwing bij de pijl. 
Dat zou wellicht de almaar doorgaande verhoging van uw bloeddruk kunnen verklaren. Het plaatsen van een stent daarin zou daar mogelijk een stuk verbetering in kunnen brengen. Laten wij daar spoedig even over praten.
Behalve dat ik een beetje schrok – zou ik wellicht meer vernauwingen in mijn vaten hebben? – sprong ik een gat in de lucht. Best wel. Nou is het plaatsen van een stent slechts een dagopname, maar een feest is het toch ook weer niet als ze vanuit je lies door je aorta heen, omhoog gaan fietsen met een stent en een camera. Er kunnen dingen beschadigen en àls dit feest slaagt (duimt u allen voor mij!) moet je uren lang stil liggen om de wond te laten genezen. Meestal resulteert die vaak in een mega blauwe plek in de lies. Maar ja, ik hoef toch niet meer in een glossy magazine om te poseren 🥳. En paracetamol gaat er ook wel in. Dus doe maar die stent.
Maar ineens wou mijn internist die stent niet meer. Huh? Wat, waarom? Tja, om alles met medicijnen te proberen wat maar kon en omdat die stentplaatsing best wel riskant is. Er gaan mensen aan dood. (ongeveer 1% van de gevallen, helaas)
Ik legde mij er zuchtend bij neer, aangezien ook mijn vaatspecialist zich achter mijn internist opstelde.
Maar uiteindelijk bekeek ik de diverse bijsluiters nog eens, en leek een van die plaspillen heel erg de oorzaak van mijn onprettige klachten. En toen werd ik mijn opstandige zelf. Ik dreigde met het weggooien van mijn plaspillen, wat desastreuze invloed zou hebben op mijn bloeddruk en verzocht om iets alternatiefs.
Zoals ik al verwachtte. Ik schreef een lange mail aan mijn internist, die hij zelfs tijdens zijn verlof nog las. Ik hou de man erg hoog, vanwege de rust en empathie die hij uitstraalt en vanwege de toewijding voor zijn patiënten en zijn kennis.
Afgelopen week had ik weer een afspraak bij hem en bleek hij overtuigd. Zijn mogelijkheden qua medicijnen zijn zo goed als op. Dus hij meldt me aan voor een stent. Nou jongens, duimen dan maar. Alsjeblieft.