Posten doe ik dus héél erg onregelmatig, sorry. Al zal het niemand wat uitmaken :-).
Afijn, ik heb dus een rolstoel, een hele mooie. Het is een Progeo, redelijk lichtgewicht met een niet zo lichtgewichtige elektromotor achterop. De merknaam: LightDrive 2.1 slaat niet echt op het gewicht.
Ik gebruik hem als hulpmiddel bij wat langere loopstukken. Of in Artis. Inmiddels is de polyneuropathie bij mij zo ver dat lopen pijn doet en dat hou ik niet erg ver meer vol. Bovendien wordt de kracht in mijn benen ook steeds minder.
Nee, daar helpt geen trainen tegen. Ik kan er hooguit mijn spieren soepel mee houden op de fiets. Ook lang zo ver niet meer als vroeger.
Mensen vergeten bovendien vaak dat ik heel wat bètablokkers slik waardoor de maximale inspanning van mijn rikketik ook zwaar gelimiteerd wordt. En ik heb COPD en ik heb die polyneuropathie weet je nog wel, weet je niet. Dus nee, helaas.
Maar ik ben héél blij met die rolstoel. Ik kan weer wat langer wandelen. De zomer is helaas zo goed als voorbij, maar ik moet nog ervaring opdoen met een heleboel situaties, zoals bijvoorbeeld in het openbaar vervoer.
Anyway, wordt vervolgd.
Categorie archieven: CIAP
Chronische Idiopathische Axonale Polyneuropathie (CIAP)
De aandoeningen waardoor mijn onderstel de laatste jaren geteisterd wordt, hebben eindelijk een naam: Chronische Idiopathische Axonale Polyneuropathie, ofwel CIAP (de C moet je uitspreken als K). Omdat het ontegenzeggelijk begonnen is nadat ik in 2015 uit het ziekenhuis kwam, met onaangename prikkelingen in mijn voeten – zenuwpijnen, mogen we aannemen dat dat inderdaad de oorzaak is. De zenuwpijnen in de voeten wòrden ook vaak genoemd als symptoom bij een Post Intensive Care Syndroom, iets waar ik ook al niet onbekend mee schijn te zijn.