Roken. Het was niet slim misschien

IpratropiumbromideEn opnieuw is er een medicijn toegevoegd aan mijn toch al niet zo kleine apotheek. Een ‘pufje’ om mijn luchtwegen te verwijden. De laatste maanden kreeg ik steeds meer moeite met ademhalen en rochelde ik heel veel slijm op.

Een zeer lichte vorm van COPD. Beetje ‘verergerd’ door mijn matige fysieke conditie. Erfenisje van roken vanaf mijn zestiende tot 31 mei 2015, de dag van de dissectie. Gemiddeld rookte ik niet veel, zo dacht ik. Ongeveer een half pakje per dag. Ruim. Maar met filter. En oh ja,  in mijn idiote jeugdjaren zware shag, dat dan weer wel. Behalve dat het roken een waarschijnlijk negatieve invloed had op mijn bloeddruk, veroorzaakt het nu dus deze vervelende kwaal.

Had mij voorgenomen om nooit een fanatieke anti-roker te worden. Daarvoor heb ik er zelf te lang van genoten. Maar rokers aller landen, bezin uzelf en denk ‘Heden ik. Morgen gij.’

Overigens – zonder het roken te willen bagatelliseren – zijn de klachten wel sterk verergerd door het gebruik van dagelijks 800 mg betablokkers (labetalol). Helaas is hier geen alternatief voor.

Mijn derde verjaardag

Vandaag is het drie jaar geleden dat ik een aortadissectie onderging. Voor mij hield het leven plots voor een week of vijf op. Ik wist van niets. En toen ik weer wakker (eigenlijk: helder) werd, was dat leven compleet anders.

Onder lotgenoten wereldwijd heeft deze dag een naam: aortaversary. De verjaardag van je nieuwe aorta, je nieuwe leven. Je staat nog eens stil bij het feit dat je zonder de goede zorg, medische wetenschap èn een fikse dosis geluk er niet meer geweest was. Nee, dat is niet niks in een mensenleven. Daar mòet je af en toe bij stilstaan. Dus geef je die aparte dag een naam. Maar verder geen slingers of champagne, hoor. Doe maar een biertje.

Het afgelopen jaar was heftig, door het moeten neergooien van het bijltje (zo voelt het) op mijn werk en de aansluitende IVA aanvraag bij het UWV. Maar gelukkig is ook dat allemaal goed afgelopen.  Life feels good.

I got a halo around me
I got a halo around my head… (als je een betere song bij de gelegenheid weet, dan mag die in de comments hoor 🙂 )

Afgekeurd

kruisje bij ongeschiktNadat ik vorige maand al bericht kreeg van het UWV dat ik geen re-integratieverplichtingen had, kreeg ik een dag of tien geleden ook te horen dat ik alsnog – en met terugwerkende kracht – een IVA uitkering ontvang. Heel erg geruststellend.

Geen idee hoe dit administratief verwerkt wordt. Ik neem aan dat mijn werkgever het geld ontvangt van het UWV en dat ze me blijven betalen tot twee jaar na mijn ziekmelding.  Ik merk het wel.

Hiermee komt ook het besef dat het echt helemaal voorgoed definitief over en uit is met werken. Ik had natuurlijk al een tijdje kunnen wennen aan het idee.  Er zijn dingen die ik zal missen. Ik heb heel fijne mensen leren kennen, waarmee ik hopelijk nog heel lang in contact kan blijven. Wat ik niet ga missen is de spanning en het eeuwige zwalken als het om toekomstvisies gaat. Bij de minste verandering van windrichting of het opdoemen van nieuwe hypes in de maatschappij slaan bibliotheekdirecteuren op tilt. En met name in het meegaan in hypes slaan ze heel vaak de plank mis.  Of gaan ze pas mee als de hypes al over het hoogtepunt zijn. Een paar jaar geleden kon ik er om lachen. ‘Never a dull moment‘.  Na de dissectie is het stress geworden. Veel te veel stress. Mijn buigzaamheid verloren?  Met pijn in mijn hart denk ik soms terug aan heel dierbare, helaas uit het oog verloren vrienden, die mij – veertig jaar geleden – zo heel erg ‘plooibaar’ noemden.  En dat ik meer in mijn vingers had dan de meesten in hun hele lijf.

Snik.  Ik moet er nu aan wennen dat ik die kwaliteiten maar op een andere manier moet gaan inzetten.

En is het echt voor altijd? Mwah… eerst na de zomer maar eens gaan oriënteren op leuk vrijwilligerswerk.  En misschien herstelt mijn lichaam wel zo, na een paar jaar, dat ik de laatste paar jaar tot aan mijn pensioen weer zomaar….

We zien het wel.

Slotakkoord

Over hoe het mij verging na de dissectie in 2015 heb ik eigenlijk heel weinig geschreven. Iets over m’n gebrekkige kortetermijngeheugen, iets over de e-bike en een mogelijke PTSS. Maar niets over mijn werksituatie.  Nu, eind maart 2018, is er een soort eindpunt bereikt, met name in die werksituatie. Noem het, na alles wat er gebeurd is een ‘happy ending’. Het UWV heeft mij vrijgesteld van re-integratieinspanningen en in april 2019 zal een WIA (IVA) aanvraag ingediend kunnen worden. En ja, mijn vrouw en ik zijn daar heel blij mee. Voor het eerst sinds begin 2015 voel ik dat ik weer rust heb. Eindelijk.

Lees verder