Een dag als vele andere.

Zaterdag 30 mei 2015 was een zaterdag zoals vele anderen. Boodschappen doen. Schoenen gekocht. Maanden later hoorde ik dat we soep hadden gegeten die we van onze lieve buurvrouw hadden gekregen. Achteraf zei ze dat ze zo bang was dat het daardoor gekomen was. Ach gut :). ’s Avonds niks gedaan. Want moe. We hadden een zware periode achter de rug. In januari werd mijn moeder in Rotterdam ziek. Twee maanden lang ’s avonds na het werk met de trein op en neer tussen Almere en Rotterdam gereisd. Toen duidelijk werd dat ze zou overlijden een paar weekjes zorgverlof opgenomen. Vlak nadat mijn moeder was overleden werd mijn schoonmoeder ziek. Ze overleed begin mei. Nee, dat was niet de fijnste periode. Dus bijtijds naar bed.

Toen ik wakker werd, was het dinsdag 30 juni.

In het AMC. Enkele seconden nadat ik ontwaakte uit mijn delier. Mijn vrouw heeft me zojuist verteld wat er gebeurd is. Ze maakt een foto. Ik zwaai… verheugd? De realiteit staat in ieder geval al wel in mijn ogen.

Ik lag op een ziekenhuisbed dat stil stond voor een lift.  Mijn vrouw stond naast me. “Wat is er gebeurd? Waar ben ik?”
Mijn vrouw reageerde met: “Weet je dat niet??? Je hebt een openhartoperatie gehad in het AMC en nu mag je terug naar het Flevoziekenhuis in Almere. Je bent door het oog van de naald gekropen.”

Huh? Huh? Ja, ik had wel een – excusez le mot – kutnacht gehad ja, met krankzinnige dromen. En ja, ik had twee keer een heel realistische droom gehad. Er ging een grote operatielamp boven me aan en een chirurg die vlak boven mij hing, zei: “goedenavond, wij hebben zojuist een geslaagde openhartoperatie op u uitgevoerd in het AMC ziekenhuis”. Klik. Licht uit.
Dus dat was echt gebeurd? Ik wist wel dat die nacht erg lang had geduurd, vooral na die tweede keer dat er een chirurg langs kwam spoken, maar (bijna) vijf weken?  Ik soort van juichte. Mijn vrouw nam een foto. Maar hoe kwam ik dan aan een openhartoperatie?

Terug naar Almere!

In de ambulance van Amsterdam naar Almere drong het dus tot me door. Oog van de naald… ik heb de hele weg liggen huilen. Heel erg.
Aangekomen in het Flevoziekenhuis gingen we naar de afdeling Cardiologie. Ik was zelfs zo wakker dat ik direct in de gaten had dat ze mij de kamer in wilden rijden waar net tevoren mijn schoonmoeder was overleden. Nee, dat hoefde niet, natuurlijk. Andere kamer.

De eerste week in het Flevoziekenhuis was nog wazig. Ik was héél erg zwak en besefte nauwelijks wat er was gebeurd. Ook amper dat mijn vrouw net vijf weken lang dagelijks naar het AMC was getreind (er ook een paar keer had geslapen) en dus ook hélemaal versleten was.
Op zondagochtend 31 mei, rond acht uur, ben ik dus knockout gegaan. Met een strip pijnstillers in de hand, ben ik met mijn hoofd op de rand van de badkuip gevallen – voor vijf weken vertrokken. Mijn aan één oor dove vrouw, die al beneden was, hoorde het gelukkig. Ambulance was er binnen twee minuten. Ja, ik had ook een kwartier eerder, toen ik nog op bed lag, kunnen gaan. Dan was het minder goed afgelopen.

Delier

De toestand waarin ik in het AMC verkeerde, heet een delier. Mijn delirische ervaringen in de volgende post.