Afgekeurd

kruisje bij ongeschiktNadat ik vorige maand al bericht kreeg van het UWV dat ik geen re-integratieverplichtingen had, kreeg ik een dag of tien geleden ook te horen dat ik alsnog – en met terugwerkende kracht – een IVA uitkering ontvang. Heel erg geruststellend.

Geen idee hoe dit administratief verwerkt wordt. Ik neem aan dat mijn werkgever het geld ontvangt van het UWV en dat ze me blijven betalen tot twee jaar na mijn ziekmelding.  Ik merk het wel.

Hiermee komt ook het besef dat het echt helemaal voorgoed definitief over en uit is met werken. Ik had natuurlijk al een tijdje kunnen wennen aan het idee.  Er zijn dingen die ik zal missen. Ik heb heel fijne mensen leren kennen, waarmee ik hopelijk nog heel lang in contact kan blijven. Wat ik niet ga missen is de spanning en het eeuwige zwalken als het om toekomstvisies gaat. Bij de minste verandering van windrichting of het opdoemen van nieuwe hypes in de maatschappij slaan bibliotheekdirecteuren op tilt. En met name in het meegaan in hypes slaan ze heel vaak de plank mis.  Of gaan ze pas mee als de hypes al over het hoogtepunt zijn. Een paar jaar geleden kon ik er om lachen. ‘Never a dull moment‘.  Na de dissectie is het stress geworden. Veel te veel stress. Mijn buigzaamheid verloren?  Met pijn in mijn hart denk ik soms terug aan heel dierbare, helaas uit het oog verloren vrienden, die mij – veertig jaar geleden – zo heel erg ‘plooibaar’ noemden.  En dat ik meer in mijn vingers had dan de meesten in hun hele lijf.

Snik.  Ik moet er nu aan wennen dat ik die kwaliteiten maar op een andere manier moet gaan inzetten.

En is het echt voor altijd? Mwah… eerst na de zomer maar eens gaan oriënteren op leuk vrijwilligerswerk.  En misschien herstelt mijn lichaam wel zo, na een paar jaar, dat ik de laatste paar jaar tot aan mijn pensioen weer zomaar….

We zien het wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *