Voorlichtingsfilmpje over een delier op de IC

Terug (hè, hè…) naar waar dit blog ooit mee begonnen is, een aantekenboek over mijn aortadissectie in 2015 en de gevolgen daarvan.

IC Connect, de patiëntenorganisatie voor (voormalig) IC patiënten en hun naasten heeft onlangs een kort animatiefilmpje gepubliceerd over een delier op de Intensive Care afdeling. Naar mijn weten het eerste duidelijke stukje voorlichting over een delier:

Bij mij duurde het delier dertig dagen.  Ik raakte erin op het moment dat ik in elkaar stortte en in een shock raakte, al dan niet toen ik met mijn hoofd heel hard op de rand van de badkuip viel en het duurde tot  een maand later, het moment dat ik door mijn vrouw en een ambulancebroeder vervoerd werd van het AMC in Amsterdam naar het Flevoziekenhuis in Almere, blijkbaar in stabiele toestand.  Dat eerste half uur terug in de realiteit was het meest emotionele half uur uit mijn leven.

Van het delier herinner ik mij krankzinnige nachtmerries en een enkele mooie droom: een geweldige vakantie in Italië, met picknicks in de natuur met veel wijn en tegen bergen op fietsen als een jonge god…
Het zwaarste moment zie ik ook nog wel eens. Een redelijk helder moment waarin ik besef dat ik al ‘best wel’ lang in een bepaalde hopeloze situatie verkeer en ik me afvraag of ik misschien al dood ben. In de hel zelfs. Of op het punt sta dood te gaan. En voor ik weg raak me wanhopig afvraag…. waarom dan?

Het moge duidelijk zijn dat een delier een traumatische ervaring is die maar door weinig mensen valt te begrijpen.
Er over praten helpt verwerken. Met lotgenoten kunnen praten helpt. En nee, dat zijn geen moeilijke zware gesprekken. Omdat je het allemaal hebt meegemaakt.
En nee, van de realiteit om mij heen kan ik mij niets herinneren. Helemaal niets, op een moment na dat de beademingsbuis verwijderd werd. Iemand zei “zo zal hij zich minder onaangenaam voelen”. En een paar vage beelden van de op een na laatste dag.

Tegenwoordig denk ik er op een afstandelijke manier aan terug. De herinneringen zijn er, maar hebben hun plaats gevonden.

Amsterdam Light Festival

Het Amsterdam Light festival is bijna afgelopen en wij waren nog niet geweest. Meestal zijn er leuke foto’s te maken dus we moesten maar. Afgelopen maandag zouden we de rondwandeling van 8,5 kilometer eindelijk gaan maken. Eerst even lekker heet eten bij ons favoriete Sichuan restaurant in de Warmoesstraat. We zitten daar bijna iedere maand wel een keer. Hij is goddelijk. Na de maaltijd door de Warmoesstraat richting Beursplein gelopen, om halverwege keihard  te struikelen over een stapel fietsen die slordig over het trottoir lagen geparkeerd. Ik kon ze niet meer ontwijken en aangezien ik met een duur fototoestel om mijn nek liep probeerde ik dat te beschermen door mijn knieën op te trekken. Het fototoestel werd er misschien door gered, maar mijn knie niet. knie dik

 

 

 

 

Lees verder

De nieuwe bibliotheek van Tilburg – met veel foto’s

Begin dit jaar is de nieuwe openbare bibliotheek van Tilburg geopend. Voor de bibliotheek werd geen nieuw gebouw neergezet, maar ‘moest’ de oude LocHal, waar tot 2011 NS locomotieven werden onderhouden,  worden gebruikt. Het interieur van de bibliotheek werd ontworpen door Francine Houben van architectenbureau Mecanoo.
In de bibliotheek zijn ook Seats2Meet, De Kunstbalie en het Brabants Kenniscentrum Kunst en Cultuur gevestigd.

Lees verder