Monument voor mijn adolescentie…

Nog één keer dan, maar dan de ‘full monty’…

Op zich was het natuurlijk geen bijzonder verhaal. Jongen (20) en meisje (18) vinden elkaar aardig. Jongen vindt meisje zelfs veel meer dan aardig. Meisje zegt uiteindelijk ‘nee’ tegen hem. Jongen huilt. Meisje huilt. En het leven ging door.
De shit die in een jong mensenleven gebeurt. Op zich niets speciaals mee. Hooguit sentimenteel voor later. Later trouwden ze allebei met een ander en leefden ze nog lang en gelukkig.

De jongen vergat het meisje echter nooit. Ze was in zijn geheugen gegrift als een aparte herinnering, ook al was het nooit wat tussen ze geworden en waren ze uit elkaars zicht verdwenen. Hoe dàt gebeurd was wist-ie niet meer. Hij wist ook wel dat ze nooit bij elkaar hadden gepast. Spijt of pijn daarover had hij allang niet meer. Maar wel jammer dat er geen blijvende vriendschap was geweest. Hadden ze dat elkaar niet ooit beloofd? Hij vroeg zich ook regelmatig af hoe het toch met haar zou gaan.

Toen de jongen van twintig een man van zestig was geworden besloot hij zijn nieuwsgierigheid te bevredigen en haar op te zoeken via Twitter en Facebook, ook al omdat hij meende dat hij haar een paar jaar daarvoor gezien had in Rotterdam. Dat was eigenlijk een rotmoment, zijn moeder lag toen op haar sterfbed en hij herinnerde zich toen ook nog eens een heel rare ontmoeting met haar en haar moeder, ruim twintig jaar daar weer voor. Hij had haar dus maar niet aangesproken in Rotterdam.

Het meisje reageerde uiteindelijk negatief op zijn Facebook oproep. De jongen voelde dingen ineens weer zoals hij het veertig jaar daarvoor had gevoeld – net alsof het meisje weer ‘nee’ tegen hem had gezegd – het voelde leeg – alleen zonder verdriet dit keer.

De herinneringen kwamen allemaal terug. En na een paar weken schrok hij ’s nachts wakker uit een ellendige droom. De vriendschap was niet – zoals hij dacht – als een nachtkaars uitgegaan, maar op een heel pijnlijke manier plotseling ontploft.
Een  boobytrap die anderhalf jaar nadat het meisje ‘nee’ tegen hem had gezegd in zijn gezicht ontplofte. En dat 38 jaar later nog eens deed.

Die jongen was ik. Ik schreef hier al vaker over en heb de meeste verhalen weer weg gehaald, teneinde uiteindelijk een compleet beeld neer te kunnen zetten. Ik hoop dat dit dan dat uiteindelijke beeld is. Ik geloof van wel. Voor mij is het een soort van monument voor mijn verleden, mijn moeizame adolescentie.

Het verhaal bevat heel gevoelige persoonlijke passages – het leven zuigt soms als je jong bent.

Het hele verhaal volgt na de break. Ik spring af en toe wat heen en weer in de tijd, herhaal af en toe wat – omdat het verzamelde stukjes zijn – maar het blijft te volgen. De geschatte leestijd is ongeveer twintig minuten. Dus neem de tijd. En maak kennis met de gevoelige dweil in mij 🙂 . Op het einde doe ik een soort van oproep. ‘Wie helpt mij?’

Lees verder

Voorlichtingsfilmpje over een delier op de IC

Terug (hè, hè…) naar waar dit blog ooit mee begonnen is, een aantekenboek over mijn aortadissectie in 2015 en de gevolgen daarvan.

IC Connect, de patiëntenorganisatie voor (voormalig) IC patiënten en hun naasten heeft onlangs een kort animatiefilmpje gepubliceerd over een delier op de Intensive Care afdeling. Naar mijn weten het eerste duidelijke stukje voorlichting over een delier:

Bij mij duurde het delier dertig dagen.  Ik raakte erin op het moment dat ik in elkaar stortte en in een shock raakte, al dan niet toen ik met mijn hoofd heel hard op de rand van de badkuip viel en het duurde tot  een maand later, het moment dat ik door mijn vrouw en een ambulancebroeder vervoerd werd van het AMC in Amsterdam naar het Flevoziekenhuis in Almere, blijkbaar in stabiele toestand.  Dat eerste half uur terug in de realiteit was het meest emotionele half uur uit mijn leven.

Van het delier herinner ik mij krankzinnige nachtmerries en een enkele mooie droom: een geweldige vakantie in Italië, met picknicks in de natuur met veel wijn en tegen bergen op fietsen als een jonge god…
Het zwaarste moment zie ik ook nog wel eens. Een redelijk helder moment waarin ik besef dat ik al ‘best wel’ lang in een bepaalde hopeloze situatie verkeer en ik me afvraag of ik misschien al dood ben. In de hel zelfs. Of op het punt sta dood te gaan. En voor ik weg raak me wanhopig afvraag…. waarom dan?

Het moge duidelijk zijn dat een delier een traumatische ervaring is die maar door weinig mensen valt te begrijpen.
Er over praten helpt verwerken. Met lotgenoten kunnen praten helpt. En nee, dat zijn geen moeilijke zware gesprekken. Omdat je het allemaal hebt meegemaakt.
En nee, van de realiteit om mij heen kan ik mij niets herinneren. Helemaal niets, op een moment na dat de beademingsbuis verwijderd werd. Iemand zei “zo zal hij zich minder onaangenaam voelen”. En een paar vage beelden van de op een na laatste dag.

Tegenwoordig denk ik er op een afstandelijke manier aan terug. De herinneringen zijn er, maar hebben hun plaats gevonden.

Amsterdam Light Festival

Het Amsterdam Light festival is bijna afgelopen en wij waren nog niet geweest. Meestal zijn er leuke foto’s te maken dus we moesten maar. Afgelopen maandag zouden we de rondwandeling van 8,5 kilometer eindelijk gaan maken. Eerst even lekker heet eten bij ons favoriete Sichuan restaurant in de Warmoesstraat. We zitten daar bijna iedere maand wel een keer. Hij is goddelijk. Na de maaltijd door de Warmoesstraat richting Beursplein gelopen, om halverwege keihard  te struikelen over een stapel fietsen die slordig over het trottoir lagen geparkeerd. Ik kon ze niet meer ontwijken en aangezien ik met een duur fototoestel om mijn nek liep probeerde ik dat te beschermen door mijn knieën op te trekken. Het fototoestel werd er misschien door gered, maar mijn knie niet. knie dik

 

 

 

 

Lees verder

De nieuwe bibliotheek van Tilburg – met veel foto’s

Begin dit jaar is de nieuwe openbare bibliotheek van Tilburg geopend. Voor de bibliotheek werd geen nieuw gebouw neergezet, maar ‘moest’ de oude LocHal, waar tot 2011 NS locomotieven werden onderhouden,  worden gebruikt. Het interieur van de bibliotheek werd ontworpen door Francine Houben van architectenbureau Mecanoo.
In de bibliotheek zijn ook Seats2Meet, De Kunstbalie en het Brabants Kenniscentrum Kunst en Cultuur gevestigd.

Lees verder