Mijn kerstmis.

Als kind en in mijn vroege jeugd ben ik op eerste Kerstdag opgegroeid met als “diner” een kom erwtensoep uit blik op schoot, of op z’n best aan tafel met witbrood en kroketten uit de diepvries of in een héél gunstig geval, een pasteitje met ragout uit blik. Tweede kerstdag was er na de snijbonen met draadjesvlees, steevast de te laat uit de vriezer gehaalde, bevroren, chipolatapudding. We maakten er vaak zelf grapjes over, al was dat best zielig voor ma, die niet echt geboren was met de aanleg om fantasievol te koken.

Gaat de bibliotheek hier te ver?

Hardenberg is een kleine gemeente in Overijssel met ruim 19.000 inwoners. De gemeente heeft een openbare bibliotheek met veel zelfservice. Ik heb niet kunnen ontdekken wat de bibliotheek aan extra’s doet. Veel informatiebijeenkomsten over studiekringen voor 50 plussers. Maar dan heb je de bulk aan activiteiten wel gehad. De bibliotheek zal dan ook wel niet over veel vast personeel beschikken. Veel geld voor literaire en cultureel/maatschappelijke activiteiten zal er niet zijn. Deze bibliotheek lijkt ook nog niet opgeschrikt door het gegeven dat de leesvaardigheid – en het plezier in lezen – van de jeugd in Nederland schrikbarend gezakt is.

Lees verder

Epiloog

En ineens vallen dan de kwartjes. Marian was een volbloed narcist.

Terwijl ik mij in zit te lezen over het tragische lot dat een dierbare vriendin moest verdragen in haar relatie met een narcist, vallen ineens de kwartjes. Dit gaat over Marian! Als een narcist een doel in het leven heeft, kan hij/zij daarvoor alles zonder mededogen offeren. Het doel is altijd belangrijker. De narcist zal hierover geen berouw voelen.

Een narcist is volstrekt empathieloos. Zal nooit terugkijken of spijt krijgen over een kapotte relatie. Als je aan het verkeerde eind zit, zul je hem/haar nooit ever meer terugzien.

Toen Marian en ik elkaar aankeken daar in die kroeg, op die infame avond in 1980, was de wederzijdse liefde dieper dan ever. Ik weet niet of ik een vrouw ooit weer zò diep heb durven aankijken. Ik was diep in Marian en Marian was diep in mij. We wilden elkaar. Heftig. We wisten het. Ze knikte langzaam met haar hoofd.

Toen ze ineens geschrokken terugtrok besefte ze: maar Peter voelt geen behoefte om directeur te worden!

Lees verder